Lara Taveirne (1983) is een Belgische schrijfster en theaterregisseur. Ze won in 2015 de Debuutprijs met haar eerste roman De kinderen van Calais. In 2021 verscheen het veelgeprezen Pluto. In het autobiografische Wolf kijkt Taveirne terug op haar kinderjaren, de verdwijning van haar jongste broer Wolf en het rouwproces na zijn overlijden.
Flitsbezoek
Lara Taveirne groeit op in een gezin met vijf kinderen. Op z’n achttiende vertrekt haar jongste broer Wolf met de noorderzon. Een halfjaar later wordt zijn lichaam levenloos teruggevonden in de bossen van Zweeds Lapland. Onder zijn kleren vinden de speurders zijn dagboek, het verhaal van zijn laatste reis naar het noorderlicht. In Wolf schrijft Taveirne haar broer tot leven. Ze duikt in zijn dagboek en haar jeugdherinneringen. Ze overwint uiteindelijk ook haar angsten en reist met de trein naar het noorden van Zweden, naar het bos waar haar broer jaren geleden het leven liet.
“Je leefde haastig, alsof je wist dat je maar voor een flitsbezoek op aarde was.”
Ode aan de verbeelding
Wolf is een boek over rouw, over hoe een gezin omgaat met de zelfgekozen dood van haar jongste welp. Daarnaast is het ook een ode aan de verbeelding, aan het schrijverschap en de kracht van fictie. Lara en Wolf delen immers de liefde voor verhalen. Wolf is een roadtrip door het verdriet, de gedachten en de herinneringen van de auteur. Taveirne schrijft op een tedere en eerlijke manier over haar broer, maar ook over haar schuldgevoelens en spijt. Ondanks de zware thema’s gaat ze nooit de sentimentele toer op. Er is zelfs ruimte voor een vleugje humor, voor enkele sprankeltjes licht in de duisternis.
“Ik heb je kinderboeken voorgelezen, romans, kassabonnen, museumtickets, de gebruiksaanwijzing van mama’s ladyshave. En als er niks te lezen viel, vroeg je of ik geen verhaal kon verzinnen. Met jou op schoot ontdekte ik wat ik later wilde worden.”
Een leven herschreven
Wolf is een ontroerend, waargebeurd verhaal dat je niet zomaar opzij kan leggen. Lara Taveirne wisselt haar eigen gedachten en herinneringen af met de schrijfsels van haar broer. Ze schrijft ingetogen, zonder tierlantijntjes. En toch treft elke zin je recht in het hart. Wolf is ook ontzettend mooi vormgegeven, als een dagboek met een kompas, sterrenhemel en afgeronde hoeken. Het boek bevat veel witregels zodat je af en toe even naar adem kan happen. Taveirne wou het leven van haar broer hertekenen. Hem al schrijvend terug tot leven wekken. En dat is haar zeker gelukt. Wolf is een van de mooiste boeken over rouw die ik ooit las.
“Ik hoop dat jij het niet erg vindt dat ik jou hertekend heb. Herschreven. Dat ik je lichaam in een verhaal heb gewikkeld. Een verhaal in een verhaal in een verhaal in een verhaal. Alles om je te beschermen tegen de kou. Alles om je te beschermen tegen het echte verdwijnen.”
2024 – Uitgeverij Prometheus – 236 blz.