Marieke De Maré (1985) is een Belgische auteur, performer en regisseur. Ze is afkomstig uit Koolskamp en studeerde woordkunst aan het Conservatorium van Antwerpen. In 2020 debuteerde ze met de veelgeprezen roman Bult. Opvolger Ik ga naar de schapen verscheen in 2024.
Woelmuizen
In Ik ga naar de schapen maak je kennis met vijf personages. Andrej en Simone wonen in een oud huis aan de rand van een klein dorp. Hun dochter Tove woont dan weer in de grote stad en maakt wassen beelden. Andrej brengt het grootste deel van zijn tijd door in de schapenstal. Simone heeft broze botten, bestrijdt insecten en bezoekt haar moeder Siti in het verzorgingstehuis. Rocco, de vriend des huizes, is begrafenisondernemer. Je volgt deze personages twee weken lang tijdens hun alledaagse handelingen. Ze koken, proberen raadsels op te lossen en natuurlijk gaan ze ook naar de schapen.
“Andrej en Simone. Twee mensen als twee woelmuizen, die één keer in het leven kiezen met wie ze voor altijd samen zullen blijven.”
Stilte
In Ik ga naar de schapen wordt met weinig woorden veel gezegd. De personages vinden het moeilijk om echt met elkaar te spreken, om hun gevoelens en hun pijn te delen, en dus zwijgen ze vooral. Achter die stilte gaat een wereld vol verhalen schuil. Verhalen over gewone mensen, over de liefde en het leven. Er zijn veel witregels in het boek. Die brengen rust in het verhaal, maar nodigen je tegelijk ook uit om tussen de regels te lezen. Ik ga naar de schapen is poëtisch en zit boordevol symboliek. De Maré schrijft loepzuiver. In een sobere maar trefzekere stijl schept ze haar personages tot leven.
“In zijn hoofd vormden zich gedachten die met woorden niet te grijpen waren. Er waren te weinig letters.”
Dromen of duizelen
Marieke De Maré slaagt er met Ik ga naar de schapen opnieuw in om in een ogenschijnlijk eenvoudig verhaal een wereld vol complexe gevoelens bloot te leggen. Ze kiest haar woorden zorgvuldig en tovert ze mondjesmaat uit haar pen. Het gemis en verdriet van haar personages vangt ze op met haar subtiele humor. De slotscène is zowel verrassend als hartverwarmend. Marieke De Maré neemt een unieke plaats in in het Vlaamse schrijverslandschap. Ik ga naar de schapen is net zoals Bult een pareltje, een kleinood om te koesteren en af en toe eens opnieuw uit je boekenkast te halen.
“Het zien van sterren kan aanzetten tot dromen of duizelen, precies zoals het zien van zwarte punten op een kaart, die steden en dorpen voorstellen waarin miljarden levens op en onder en rond elkaar krioelen. Waarom zijn de heldere punten aan de hemel niet net zo bereikbaar als de zwarte punten op de wereldkaart?”
2024 – Uitgeverij Vrijdag – 147 blz.