Meneer Wilder en ik | Jonathan Coe

Waardering: 4.5 uit 5.

Jonathan Coe (1961) is een succesvol Engels schrijver. Hij woont en werkt in Londen en is bekend van romans als Het moordend testament, De Rotters Club en de Brexitroman Klein Engeland. Hij had aanvankelijk muzikale ambities en speelde in de jaren ’80 in een band. Vanaf 1987 richtte hij zich op het schrijven van romans. Jonathan Coe heeft een realistische en tegelijk humoristische stijl. Hij verweeft vaak politieke en maatschappelijke thema’s in zijn werk. Meneer Wilder en ik, zijn meest recente roman, wordt beschouwd als één van zijn beste werken tot nu toe.

Zeepbel van geluk

Calista Frangopoulo is een jonge Grieks-Britse vrouw die in de zomer van 1976 met de rugzak door de Verenigde Staten reist, van de oostkust naar de westkust. In Beverly Hills ontmoet ze de beroemde Hollywoodregisseur Billy Wilder, die op dat moment samen met zijn trouwe vriend en scenarioschrijver Iz Diamond plannen smeedt voor een nieuwe film: Fedora. Terug in Griekenland wordt Calista gevraagd als tolk voor de opnamen van de film op het Griekse eiland Korfoe. Ze stapt in een avontuur dat haar leven verandert en haar uiteindelijk ook naar München en ¨Parijs brengt. In deze coming-of-ageroman wordt Calista geportretteerd als een rustige, ietwat in zichzelf gekeerde, getalenteerde jonge vrouw. Calista is enig kind, ze groeit op in een “kleine zeepbel van geluk”. Ze houdt van klassieke muziek, speelt piano en schrijft zelf ook muziekstukken.

“Misschien was dit wel mijn lot, om altijd alleen te zijn: die treurige, overdreven dramatische gedachte kwam bij me op, en op een paradoxale manier bood die ook een soort troost, het verzoende me met wat op dat moment de kern van mijn aard leek te zijn: in mezelf gekeerd, melancholiek en alleen.”

Jochies met baarden

Vanuit Londen blikt Calista terug op haar leven en haar onvergetelijke tijd in het gezelschap van Billy Wilder en de filmcrew. Ooit was ze een succesvol filmcomponist, maar de laatste tijd is er geen vraag meer naar haar muziek. Nu ook haar tweelingdochters hun vleugels uitslaan, en ze dus zowel haar muzikale talent als haar talent om kinderen groot te brengen niet langer kan benutten, heeft ze het gevoel dat haar leven voorbij is. Calista ontmoet Billy Wilder in de nadagen van zijn carrière. Hij won zijn eerste Oscar net na de Tweede Wereldoorlog met The Lost Weekend. Met films als Sunset Boulevard en Some Like It Hot werd hij wereldberoemd. In de jaren ’70 is hij al lang niet meer de populaire Hollywoodregisseur die hij ooit was. Voor zijn film Fedora is hij afhankelijk van Duitse investeerders. De nieuwe generatie filmregisseurs – Spielberg, Scorsese en Coppola – zijn nu de Hollywoodsterren. Wilder en Diamond noemen ze steevast “die joches met baarden”.

“Grote genade, die film met die haai. Wanneer houden de mensen eindelijk eens op over die film met die haai? Die verdomde haai heeft in de VS meer geld opgeleverd dan enige andere Hollywoodfilm. Zelfs Monroe, zelfs Scarlett O’Hare hebben niet zoveel opgeleverd als die haai. En nu wil elke achterlijke studiobaas in de stad meer films met haaien. Zo zit de denkwereld van die mensen in elkaar. We hebben honderd miljoen verdiend met die haai, dus moeten we meer haaien hebben, grotere haaien, gevaarlijkere haaien. Ik kwam met het idee voor een film die Jaws in Venetië heette. met allemaal gondels die heen en weer varen over het Canal Grande, met een heel stel Japanse toeristen, en dan worden ze aangevallen door een stuk of honderd haaien.”

Filmscenario

Middenin het boek schakelt Coe plots een versnelling hoger. Tijdens een etentje in München neemt Billy Wilder zijn tafelgenoten mee op een duistere trip door zijn verleden. Zijn tragische familiegeschiedenis wordt verteld in de vorm van een filmscript, een originele twist die uitstekend blijkt te werken. Billy Wilder, van Joodse afkomst, ontvlucht in zijn jonge jaren noodgedwongen Berlijn. Via Parijs en Londen komt hij uiteindelijk in Hollywood terecht. In het filmscenario komt de gruwel van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust op meesterlijke wijze tot leven.

“Hij is dol op Amerika. Hij vindt het er verschrikkelijk, maar hij houdt er ook van. Maar hij houdt ook van Europa. En hij haat het ook. Hij is een vat vol tegenstrijdigheden. Misschien dat hij daarom de behoefte heeft om verhalen te vertellen. Heel goede verhalen. Er zitten bepaalde kanten aan hem die…in Europa tot leven komen, kanten die je niet zo duidelijk ziet als hij in Hollywood is.”

Perfect in balans

Meneer Wilder en ik is het eerste boek dat ik van Jonathan Coe las, maar het smaakt absoluut naar meer. Dit is een ontspannende, escapistische roman die je perfect kan verteren vanuit je strandstoel of hangmat. Achter dit vlot leesbare verhaal gaat echter wel een zeer intelligente plot en een behoorlijke dosis melancholie schuil. Het verglijden van de tijd, de tragiek van het ouder worden en de vergankelijkheid van roem en succes zijn de centrale thema’s in deze roman. Desondanks zit het boek ook boordevol humor. Enkele bekende figuren uit de filmwereld kregen een gastrol in het verhaal. Hilarisch zijn de fragmenten met Al Pacino, die zelfs in de duurste restaurants ter wereld een cheeseburger bestelt. Meneer Wilder en ik is een originele liefdesverklaring aan de film die elke filmliefhebber zeker zal bekoren. Jonathan Coe mixt feiten en fictie, humor en ernst en verschillende literaire genres tot een unieke cocktail. Meneer Wilder en ik is perfect in balans, een topper die je niet mag laten liggen.

2021 – De Bezige Bij – 262 blz. Vertaling: Otto Biersma

Weekendje Antwerpen | een eigenzinnige stadsgids

Antwerpen heeft heel wat te bieden voor een weekendje weg. Het is een stad vol highlights, op een steenworp afstand van elkaar. Van creatieve hotspots tot originele winkels, van de vele musea, de gezellige terrassen tot de verborgen parels. The Cactus Lounge doet een poging om een selectie te maken en heeft een hele resem tips voor jou in petto. Start je weekendje Antwerpen met deze eigenzinnige stadsgids van The Cactus Lounge, met als extraatje een overzicht van de allerleukste boekenwinkels van ’t Stad.

Park Spoor Noord

Historische binnenstad

In de historische binnenstad maak je een reis door de Antwerpse geschiedenis. De Grote Markt is het centrum van de stad. Bewonder de prachtige gildehuizen, het stadhuis en de Brabofontein. Zowel op de Grote Markt en de drukke Groenplaats, als in de straatjes rond de Kathedraal, zitten de terrassen bij mooi weer afgeladen vol. Gelukkig zijn er ook wel wat rustige plekjes te vinden in dit stadsdeel. Een van de mooiste pleinen van Antwerpen is ongetwijfeld het autovrije Hendrik Conscienceplein. Naast het standbeeld van de befaamde Vlaamse schrijver die zijn volk leerde lezen, vind je er ook nog de Sint-Carolus Borromeuskerk uit de 17e eeuw en de oudste bibliotheek van de stad. Nog een aanrader: ga op zoek naar de Vlaeykensgang en snuif de rust op in dit schattige, middeleeuwse steegje.

Vlaeykensgang

’t Eilandje

De buurt rond de jachthaven van Antwerpen, ’t Eilandje, is een van de meest trendy wijken van de stad. Start je bezoek aan deze buurt met een koffie, een uitgebreid ontbijt of lunch in Cordoba Foodbar. Hier geniet je van een lekkere toast met zicht op het Museum aan de Stroom, het MAS, een indrukwekkende constructie van 60 meter hoog. In het Red Star Line Museum ontdek je de verhalen van de talloze migranten die op het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw via de Antwerpse haven naar New York trokken, een nieuw leven tegemoet. Een boeiend en leuk museum dat je zeker niet mag overslaan. Je kunt er ook de uitkijktoren beklimmen van waar je een mooi zicht hebt op Antwerpen. Ben je fan van moderne architectuur? Sla dan zeker het iconische Havenhuis niet over. Op ’t Eilandje liggen tal van hippe clubs en langs het water rijzen de zomerbars als paddenstoelen uit de grond. Waan je even in het zuiden in zomerterras Bocadero naast de Waagnatie. Met een terras van 1.500 m2 (waarvan de helft overdekt is), een ruime keuze aan drankjes en hapjes en een fantastisch zicht op de Schelde zal je je hier zeker niet vervelen. Nood aan wat groene ruimte? Je wandelt in een mum van tijd van ’t Eilandje via de moderne Parkbrug naar Park Spoor Noord, een landschapspark waar de locals graag sporten, picknicken of pootjebaden op zomerse dagen.

Jachthaven met het Museum aan de Stroom

’t Zuid

’t Zuid is een bruisende, artistieke stadswijk met trendy barretjes, eethuizen en winkeltjes. Er zijn ook verschillende interessante musea te vinden. In het Fotomuseum aan de Waalsekaai ontdek je het werk van bekende en minder bekende fotografen uit binnen- en buitenland. Het museum besteedt daarnaast de nodige aandacht aan de geschiedenis van de fotografie en stelt naast foto’s fotoapparatuur en andere objecten tentoon. In de buurt van het Fotomuseum ligt ook het Museum van Hedendaagse Kunst. Voor of na je museumbezoek kun je lekker ontbijten of lunchen bij MOSS in de Volksstraat, een mooie zaak met gezonde, eerlijke gerechten op de kaart. Voor wie niet genoeg kan krijgen van deze hipsterbuurt nog een tip: snuif ’s avonds de sfeer op in een van de sfeervolle bars en restaurants op de Marnixplaats.

MOSS

Winkelstad

De Meir is wellicht de bekendste (winkel)straat van Antwerpen. Je vindt er vooral de grote ketens. Toch mag je de Meir en de omliggende straten niet overslaan omwille van de architecturale pracht en praal. Loop bijvoorbeeld eens binnen in de Stadsfeestzaal, vernield door een brand in 2000, maar nu volledig heropgebouwd als winkelcentrum. Bewonder er de prachtige mozaïeken, reliëfs en de imposante koepel. In de Schuttershofstraat en Hopland kuier je tussen de meest luxueuze boetieks van Antwerpen. In de Kammenstraat bevinden zich dan weer flink wat alternatieve en vintage winkeltjes. De Graanmarkt is een gezellig, schaduwrijk plein met enkele leuke terrasjes. Het pleintje biedt voor elk wat wils: van de volkse sfeer van bruine kroeg De Duifkens, tot het majestueuze café-restaurant Bourla en het alom geprezen restaurant Graanmarkt 13. Nog op de Graanmarkt: PIET Moodshop. Wil je je interieur pimpen of ben je op zoek naar een origineel geschenk? Dan ben je hier aan het juiste adres. Als je even wil bekomen van al dat shoppen, ga dan naar de plantentuin Den Botaniek, een groene oase in hartje Antwerpen.

Stadsfeestzaal

Zurenborg

Zurenborg is een residentiële buurt met de gezellige Dageraadplaats als middelpunt. In en rond het station Antwerpen-Berchem ontdek je de mooiste streetart van de stad. Volg de uitgestippelde wandelroute langs de coolste werken of ga op eigen houtje op ontdekkingstocht. Neem ook even de tijd om de Cogels-Osylei af te wandelen, een wondermooie straat met prachtige panden in belle-époque- en art-nouveaustijl. De elegante villa’s lijken soms zelfs op kleine paleisjes.

Een van de prachtige panden op de Cogels-Osylei

Goodnight Antwerp

Designhotel Goodnight Antwerp is een gezellig boetiekhotel, op 10 minuten wandelen van het Centraal Station en op wandelafstand van de belangrijkste attracties van de stad. De eigenaren zijn supervriendelijk en alles is tot in de puntjes verzorgd, je slaapt er in een heerlijk bed en geniet er van een uitgebreid ontbijt. In coronatijden maakten we van de mogelijkheid gebruik om te dineren op onze kamer. Het hotel werkte samen met een restaurant om ons een overheerlijk viergangendiner te serveren. Wij vonden Goodnight Antwerp de ideale overnachtingsplek én uitvalsbasis om Antwerpen te verkennen.

Goodnight Antwerp

Antwerpen praktisch

  • In Antwerpen heb je de auto niet nodig. Neem de trein en stap uit in Antwerpen-Centraal, een van de mooiste stations ter wereld. Je stapt meteen het centrum van de stad binnen. In het weekend reis je in België trouwens aan de helft van de prijs met een weekendticket.
  • Antwerpen is geen gigantische metropool, de stad is vrij compact en uiteindelijk liggen de belangrijkste bezienswaardigheden op wandelafstand van elkaar. Er is ook een ruim aanbod van bussen en trams waarmee je je vlot kunt verplaatsen tussen de verschillende stadsdelen.
  • Ga je naar Antwerpen om te winkelen? Dan is het handig om te weten dat het elke eerste zondag van de maand koopzondag is.
  • Bezoek de website Visit Antwerpen en krijg een antwoord op al je prangende vragen.
Antwerpen-Centraal

Extra | de leukste boekenwinkels van Antwerpen

Zoals beloofd, een overzicht van de leukste boekenwinkels van boekenstad Antwerpen:

  • De Groene Waterman in de Wolstraat is een fantastische boekenwinkel. Het team achter deze winkel heeft kennis van zaken en bouwt een divers en progressief aanbod uit. Er zijn regelmatig debatten en boekvoorstellingen.
  • De onafhankelijke boekhandel Stad Leest is veruit de grootste uit dit lijstje. Er is een ruim aanbod aan boeken, maar je kunt er ook platen en originele postkaarten kopen.
  • Luddites Books & Wine is zonder twijfel een van de mooiste boekenwinkels van de stad. In een prachtig kader lees je een boek terwijl je van een glaasje wijn nipt, de ultieme combinatie.
  • Buchbar is een kleine boekenwinkel en koffiebar in de Scheldestraat op ’t Zuid. De winkel is zo klein dat er in coronatijden maar één klant tegelijk in de winkel mocht snuisteren. Recent veranderde Buchbar van eigenaars.
  • Ook in Cronopio in de Kasteelpleinstraat combineer je de zoektocht naar een goed boek met een koffie of een stukje huisgemaakte taart. De winkel is niet zo heel groot, maar je vindt er zeker iets naar je smaak.
Luddites Books & Wine

Shuggie Bain | Douglas Stuart

Waardering: 4 uit 5.

Douglas Stuart, modeontwerper en schrijver, groeide op in het Schotse Glasgow en woont en werkt nu in New York. Hij schreef maar liefst tien jaar aan zijn autobiografisch geïnspireerde debuutroman Shuggie Bain en won er in 2020 de Booker Prize mee. Douglas Stuart schreef Shuggie Bain als ode aan zijn moeder, die overleed toen hij zestien jaar oud was, én aan de stad Glasgow en haar inwoners.

Sneeuwwitje

Hugh ‘Shuggie’ Bain groeit op in een arbeidersmilieu in het Glasgow van de jaren ’80. Zijn moeder Agnes kampt met een zware alcoholverslaving en is suïcidaal. Ze valt steeds op de verkeerde mannen. Taxichauffeur Shug, de vader van Shuggie, ‘dropt’ het gezin in een vervallen arbeiderswoning in de mijnwerkerswijk Pithead en gaat ervandoor met een andere vrouw. Het grootste deel van het boek speelt zich af in het fictieve Pithead. De mijn is er gesloten, de meeste mannen zijn werkloos en de vrouwen uit de buurt hebben hun handen vol met de zorg voor hun kroost. Agnes voelt zich eenzaam en zoekt steeds meer troost in drank. Toch is en blijft ze een trotse vrouw en probeert ze er altijd mooi en verzorgd uit te zien als ze de vrouwen uit de buurt onder ogen moet komen.

“Agnes zag eruit als de godin van alle rozen. Haar schouders en gezicht waren rood van de zomerzon. Haar roze haarvaatjes, het gevolg van veel winters en veel drank, blonken op haar vrolijke wangen. Het leek wel of Disney haar hoogstpersoonlijk had ingekleurd en tot leven had gewekt, een vlezigere, doorrookte versie van Sneeuwwitje.”

Wisselend vertelperspectief

Douglas Stuart wisselt vaak van vertelperspectief. Er zijn heel wat kleurrijke personages die ook allemaal erg mooi uitgewerkt zijn. Begin jaren ’80 woont Agnes met haar gezin bij haar ouders Lizzie en Wullie in Sighthill, ook hun levensverhaal kreeg een plekje in het boek. De verschillende mannen die het pad van Agnes kruisen dragen elk op hun eigen manier bij aan haar finale ondergang. Haar kinderen willen haar wel helpen, maar ervaren dat ze het gevecht tegen de alcohol niet kunnen winnen. Catherine en Leek, de oudste kinderen van Agnes, geven de strijd al snel op. Catherine verhuist naar Zuid-Afrika. Leek trekt zich steeds meer terug op zijn kamer en probeert zich af te sluiten voor de problemen die het gezin teisteren. Uiteindelijk gaat ook Leek ervandoor en blijft Agnes’ jongste zoon Shuggie alleen achter met zijn moeder.

“Het werd steeds moeilijker om ’s ochtends uit bed te komen, het daglicht binnen te laten, terug te keren naar zijn lichaam in plaats van rond te blijven zweven achter zijn oogleden, waar hij vrij was. Hij kwam steeds later op de werkplaats. Leek merkte dat zijn baas het had opgegeven. Met wederzijdse desinteresse laveerden ze om elkaar heen.”

Ontluikende homoseksualiteit

Shuggie blijft steeds geloven dat hij zijn moeder beter kan maken, dat ze kan genezen van haar alcoholprobleem. Ondanks zijn jonge leeftijd voelt hij zich verantwoordelijk voor Agnes en doet hij werkelijk alles voor haar. Hij zorgt voor zijn moeder terwijl het natuurlijk omgekeerd zou moeten zijn. Shuggie Bain is anders dan de andere kinderen in zijn buurt. Hij loopt anders, praat anders, speelt met poppen en is niet geïnteresseerd in typische ‘jongensdingen’ zoals voetbal. Hij worstelt met zijn ontluikende homoseksualiteit en wordt gepest door de jongens uit de buurt, hij heeft het gevoel nergens bij te horen. In zijn puberteit verhuist hij samen met zijn moeder terug naar het centrum van Glasgow en daar ontmoet hij Leanne. Er ontstaat een bijzondere band tussen de twee tieners, voor het eerst voelt hij zich echt begrepen.

“In een poging iets mannelijks aan zichzelf te ontdekken, iets waar hij trots op kon zijn, staarde hij naar zijn zwarte krullen, zijn bijna doorschijnende bleke huid, zijn hoge jukbeenderen. Hij zag zijn eigen ogen terugkijken in de spiegel. Er was iets mis met hem. Echte jongens zagen er niet zo uit.”

Onvoorwaardelijke moederliefde

De auteur schrijft zeer toegankelijk, hij gebruikt letterlijk de taal van de straat. Zelf las ik het boek in het Nederlands en moest ik even wennen aan het vertaalde dialect. Toch passen het taalgebruik en de stijl perfect bij het verhaal en de personages. Verwacht je niet aan poëtische zinnen, mooie metaforen of lange beschouwingen, wel aan prikkelende dialogen en sterk uitgewerkte, gedetailleerde scènes. De tragische gebeurtenissen volgen elkaar in sneltempo op, waardoor het soms wat te veel wordt. Iets minder ballast had dit boek nog sterker gemaakt. Douglas Stuart slaagt er uitstekend in zware thema’s als alcoholisme en armoede op een zeer overtuigende en geloofwaardige manier tot leven te wekken. Met Shuggie Bain schreef hij een schrijnend, soms deprimerend boek, en toch zit er ook veel humor in, én vooral heel veel liefde. Dit is een intense, beklijvende roman, over de onvoorwaardelijke liefde van een zoon voor zijn moeder, die je ongetwijfeld nog lang zal bijblijven.

2021 – Nieuw Amsterdam – 445 blz. – Vertaling: Inger Limburg en Lucie van Rooijen

Herbronnen in de Ourthevallei

Wat doe je als je reis naar Italië niet kan doorgaan door een wereldwijde pandemie? Niet te lang treuren en op zoek gaan naar een vakantiebestemming in eigen land. Vakantiedomein Azur en Ardenne bleek de ideale uitvalsbasis voor onze staycation in de Belgische Ardennen. In de vallei van de Ourthe vonden we alles wat we nodig hadden om even te herbronnen: rust, natuur, ontspanning en lekker eten.

Azur en Ardenne

Het vakantiedomein ligt in Barvaux-sur-Ourthe in de gemeente Durbuy, midden in de natuur. Je kan er zowel een kamer boeken in het hotel als een vakantiehuisje voor 6 tot 8 personen. Je start je dag met een heerlijk, uitgebreid ontbijtbuffet. Wie dat wenst reserveert een plaatsje in het restaurant van het hotel voor de lunch of het diner. Restaurant Majorelle biedt een uniek panoramisch uitzicht op het park van het domein en de Ourthevallei. Nog belangrijker: de gerechten zijn ook echt lekker. Je proeft zowel heerlijke streekgerechten als Franse klassiekers. Bovendien is er een uitgebreide, originele wijnkaart. Liefhebbers van de betere cocktail kunnen terecht in de stijlvolle Indigo Bar, je neemt er plaats in één van de loungezetels bij het haardvuur of bij mooi weer op het terras.

Vakantiedomein Azur en Ardenne

Ontspanning en avontuur

In de wellness van het hotel kom je volledig tot rust in het verwarmd binnenzwembad, de sauna, jacuzzi of hammam. Daarnaast biedt Azur en Ardenne nog voldoende andere mogelijkheden om te sporten en te ontspannen: een pétanquebaan, biljart, tafeltennis,… Voor de kinderen is er een speeltuin. In Barvaux zelf is er een gigantisch labyrint van 11 ha in een maïsveld. En natuurlijk zijn er rondom het domein tal van mogelijkheden om avontuurlijk te sporten. In Adventure Valley kan je kajakken of fietsen huren. De durvers wagen zich aan het hoogteparcours of een vrije val.

Wellness Azur en Ardenne

Gastropub Gaspard

Gastropub Gaspard ligt op wandelafstand van Azur en Ardenne. Na een gastvrije ontvangst door chef-kok Jürgen en gastvrouw Véronique, proef je in deze kleine, gezellige gastropub van de authentieke terroirkeuken. Op de kaart staan nostalgische gerechten, zoals gehaktballetjes in tomatensaus die met enorm veel smaak bereid worden, of lokale streekgerechten zoals gekonfijte eendenbout. Sla zeker het dessert niet over, het vers gedraaid ijs is overheerlijk. In de zomer is het zalig genieten op het overdekt terras. Er zijn slechts 12 couverts, dus reserveren is wel een must.

Gezelligheid troef op het overdekt terras van Gastropub Gaspard

Bosbad

In de nabije omgeving van het vakantiedomein liggen tal van interessante bezienswaardigheden. Durbuy, “de kleinste stad ter wereld”, ligt om de hoek. Ook het kasteel van La Roche-en-Ardenne spreekt tot de verbeelding. Deze stadjes zijn wel erg toeristisch, dus als je liever de rust opzoekt, opteer dan voor een wandeling in één van de vele bossen. Wij trokken naar Mormont voor een pittige wandeling van 7 km door het bos van Hoursinne. Het vertrekpunt is de kerk van Mormont. Het parcours is bewegwijzerd (volg de bordjes met de blauwe ruiten). Tijdens het wandelen regende het pijpenstelen wat het parcours modderig en vrij zwaar maakte. Toch is deze wandeling een aanrader, je legt behoorlijk wat hoogtemeters af en dringt echt diep door in het bos. Als je veel geluk hebt spot je tijdens je wandeling herten en andere bosbewoners, maar dan moet je wel vroeg uit de veren.

Bos van Hoursinne

Dolmens en menhirs

Wéris is een klein, charmant dorpje vlakbij Durbuy. Het dorp is één van de 25 “Mooiste dorpen van Wallonië”. Wéris staat bekend om zijn legendarische megalieten. Op verschillende plekken in het dorp bewonder je de dolmens en menhirs. Ze zijn zo’n 5000 jaar oud en zijn opgetrokken uit puddingsteen. In het dorp is er ook een megalietenmuseum waar je alles leert over de geschiedenis van deze bizarre steenformaties. Als je in deze streek bent is het zeker de moeite waard om hier even halt te houden.

Dolmen van Wéris

Meer Ardennen?

Verleng je Ardennentrip met een uitstapje naar de Hoge Venen of één van de interessante steden in de regio, zoals Namen of Dinant. Bezoek het hoogste punt van België (Signaal van Botrange – 694 m boven zeeniveau) en geniet van de wonderlijke natuur van het natuurpark Hoge Venen. Of bezoek het nabijgelegen meer van Gileppe met de Gileppestuwdam en de panoramische toren. Dinant is een verrassend mooie stad, gelegen langs de oevers van de Maas. Ontdek de spectaculaire citadel, bewonder de pracht en praal van de Onze-Lieve-Vrouwekerk of ga binnen in het Huis van Mijnheer Sax en kom alles te weten over de saxofoon en zijn uitvinder. Langs de Maas vind je tal van gezellige terrasjes waar je geniet van een hapje en een drankje met zicht op het water.

Een uitstapje naar Dinant

Kindertijd | Tove Ditlevsen

Waardering: 3.5 uit 5.

Tove Ditlevsen (1917-1976) was een Deense schrijfster, vooral bekend om de autobiografische Kopenhagen-trilogie, waarvan Kindertijd uit 1967 het eerste deel is. Daarin beschrijft ze hoe ze opgroeide in een volkswijk in Kopenhagen in de jaren ’20 van de vorige eeuw. De volgende twee delen, Jeugd en Afhankelijkheid, zijn inmiddels ook in het Nederlands vertaald. Tove Ditlevsen bracht naast haar autobiografisch werk verschillende romans en poëziebundels uit. Ze kende een turbulent leven en overleed in 1976 aan een overdosis slaappillen. In literaire kringen werd ze vaak als een buitenbeentje beschouwd, toch wordt ze nu overal erkend als één van de grootste Deense auteurs.

Eenzaamheid

In Kindertijd pent Tove Ditlevsen haar vroegste herinneringen neer. Haar kindertijd is donker als de nacht en ontzettend eenzaam. Als Tove zeven jaar oud is krijgt haar vader zijn ontslag als fabrieksarbeider en wordt het gezin geconfronteerd met armoede in al haar facetten. De auteur brengt met haar treffende beschrijvingen de ruwe buurt Vesterbro en haar bewoners tot leven. Als kind is Tove al snel getuige van hun problemen: geweld, buitenechtelijke relaties en alcoholisme. Tove’s enige vriendin is Ruth, met wie ze weleens snoep steelt, maar eigenlijk zoekt ze liever het gezelschap op van de boeken die ze van haar vader krijgt of zoekt ze troost in het schrijven van gedichten.

“Geen enkele volwassene kan het lied in mijn hart en de woordenslingers in mijn ziel verdragen.”

Ontluikend schrijverschap

De auteur zoomt in dit dunne boekje dieper in op de verhoudingen binnen het gezin. Tove heeft een moeilijke relatie met haar wispelturige moeder en kijkt enorm op naar haar oudere broer, die haar uitlacht wanneer hij voor het eerst haar gedichten leest. Het ontluikend schrijverschap is een belangrijk thema in Kindertijd, maar als meisje, in die tijd én in het arbeidersmilieu waarin ze opgroeit, is het zeker geen evidentie om haar schrijversaspiraties waar te maken. In haar jonge jaren krijgt Tove dus vooral te maken met afwijzing en teleurstelling.

“Het laatste voorjaar van mijn kindertijd is koud en winderig. Het smaakt naar stof en ruikt naar pijnlijke breuken en verandering.

Prachtige beelden

Kindertijd is een meedogenloos en donker boek, maar tegelijk is het zeer poëtisch geschreven. Voor de prachtige beelden alleen al moet je dit boekje absoluut lezen. Tove Ditlevsen heeft een eigenzinnige, no-nonsense schrijfstijl, wat zeker bijdraagt tot de authenticiteit van haar werk. De opbouw is vrij fragmentarisch, met willekeurige gebeurtenissen die als los zand aan elkaar lijken te hangen. Toch heb ik genoten van de schitterende taal en werd mijn nieuwsgierigheid voldoende geprikkeld om ook naar de volgende delen van deze trilogie te grijpen.

“Ik lees in mijn poesiealbum terwijl de nacht langs het raam wandelt en zonder dat ik het doorheb, glijdt mijn kindertijd stilletjes naar de bodem van mijn herinneringen, die bibliotheek van het gemoed, waaruit ik voor de rest van mijn hele bestaan kennis en ervaring zal opdiepen.”

2020 – Das Mag – 143 blz. – Vertaling: Lammie Post-Oostenbrink

De Westhoek ontdekken | Diksmuide – Houthulst – Vleteren

Een tijdje geleden startten we ons rondje door de Westhoek, een uitgestrekt gebied in West-Vlaanderen, in Heuvelland. Vandaag neemt The Cactus Lounge je op sleeptouw in een ander stukje van de Westhoek: de driehoek Diksmuide – Houthulst – Vleteren. Ook in deze regio geniet je van de prachtige natuur, ontdek je de bewogen geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog en verwen je je smaakpapillen. Wij waren alvast aangenaam verrast van wat deze streek allemaal te bieden heeft.

Blankaartkasteel – Diksmuide

WOI-erfgoed

In Kaaskerke, een deelgemeente van Diksmuide herinneren de Dodengang en de IJzertoren aan de tragische geschiedenis van deze streek. In het kleine dorpje Klerken, bij Houthulst, ligt de Vredesmolen. In 1914 werd de molen door de Duitsers als uitkijkpost ingepalmd. In 1918 kwamen er meer dan 500 Belgische soldaten om het leven bij de gevechten in Klerken. Nu bewonder je vanop de Vredesmolen het prachtig panoramisch uitzicht over het uitgestrekte landschap.

Vredesmolen – Klerken

De Blankaart

Natuurreservaat De Blankaart is een schitterend natuurgebied in de IJzervallei. De Blankaart ligt in de laagste zone van de IJzerbroeken, het “winterbed” van de IJzer. Bij hevige regenval treedt de rivier uit zijn oevers en overstromen de broeken. De Blankaart is dan ook een waterrijk, drassig gebied en een paradijs voor vogels. In de vogelkijkhutten bewonder je ze in alle rust. Het bezoekerscentrum is gelegen in het Blankaartkasteel in Woumen, een deelgemeente van Diksmuide. Je bent er welkom voor info over de streek, wandel- en fietskaarten of een drankje. Soms zijn er ook tijdelijke thematische tentoonstellingen. De Blankaartwandelroute (10 km) vertrekt aan het kasteel en brengt je langs vijvers en moerassen naar het waterspaarbekken van de IJzer. Onderweg kan je even halt houden bij ijssalon ’t Madeliefje.

De Blankaart – Diksmuide

Drie grachten

De Drie Grachtenwandelroute start aan het kasteel van Merkem, een deelgemeente van Houthulst ten zuiden van Diksmuide. Het lusvormige parcours van 6,50 km brengt je naar de site Drie Grachten, daar liggen de boten van vzw de BOOT. Deze organisatie biedt verschillende arrangementen rond ecotoerisme aan. Altijd al eens willen overnachten op een boot? Zin om het Ieperleekanaal of de IJzer al varend te verkennen? Dan ben je hier aan het juiste adres. Langs de oevers van de Martjevaart wandel je terug naar het kasteel van Merkem.

Drie Grachtenwandelroute

De Zonnegloed

De Zonnegloed in Oostvleteren is geen zoo, maar een opvangcentrum voor verlaten, verwaarloosde en misbruikte wilde dieren. Deze sanctuary met kinderboerderij en dierenpark krijgt geen subsidies en is volledig afhankelijk van bezoekers en giften. Je kan er in ruil voor een jaarlijkse bijdrage ook een dier adopteren, zeker het overwegen waard. In De Zonnegloed ontmoet je meer dan 135 soorten dieren van over heel de wereld. Beren, lynxen, stokstaartjes, apen, roofvogels, noem maar op. Op de infoborden lees je de vaak droevige voorgeschiedenis van de bewoners, je vindt de verhalen ook terug op de website. Een bezoek aan De Zonnegloed is alvast een must voor elke dierenvriend, jong of oud.

De Zonnegloed

Fintele

Fintele is een piepklein gehucht en beschermd dorpsgezicht in Pollinkhove (Lo-Reninge), gelegen op het kruispunt van de IJzer en de Lovaart. Het is een belangrijk wandel- en fietsknooppunt en er zijn enkele restaurants waar je in een aangenaam kader geniet van lekkere gerechten. De Hooipiete is alvast een aanrader. Paling is de specialiteit van het huis, maar je proeft er ook heel wat andere klassiekers uit de Belgische en Franse keuken.

Fintele

IJsjes en trappisten

Bij l’Heritage in Reninge eet je superlekker artisanaal roomijs, ook voor een streekbiertje ben je er aan het juiste adres. l’ Heritage is niet enkel een tearoom met een gezellig ouderwets interieur en een ruim terras, maar ook een bed and breakfast met vijf gastenkamers. Voor liefhebbers van de trappisten van Westvleteren is In de Vrede, in de schaduw van de Sint-Sixtusabdij, the place to be. Bij mooi weer is het heerlijk genieten van een natje en een droogje op het grote terras. In de winkel koop je er naast de wereldberoemde trappisten ook de lekkere paterskaas of abdijpaté.

l’ Heritage – Reninge

Slapen in de pastorie

Bed and Breakfast De Pastorie van Merkem is, zoals de naam doet vermoeden, gevestigd in de voormalige pastorie van Merkem. De B&B ligt in een landelijke omgeving en beschikt over 4 karakteristieke kamers. Buiten kan je relaxen op het terras of in de grote tuin met vijver. Het ontbijt is royaal en overheerlijk. De nadruk ligt op streekproducten van lokale boerderijen of producten uit de eigen moestuin. Zo maken de eigenaren zelf hun vruchtensappen en confituren met het fruit uit de tuin. Verser kan niet. Als extra troef beschikt deze B&B over een klein, nostalgisch cafeetje met bibliotheek.

B&B Pastorie van Merkem

Kortverhaal | De plukker

Ik zweef ergens tussen hemel en aarde en denk aan de boomgaard die nu verzonken is in een diepe winterslaap. Ik zie voor me hoe Matteo, mijn trouwe medewerker sinds jaar en dag, de bomen in de juiste vorm boetseert met zijn snelle, vaardige vingers. Drie weken geleden hielp Matteo me deze vlucht te boeken. Een vlucht van amper 7 uur die mij naar een ander werelddeel moet brengen. Ik ben op weg naar New York waar mijn zoon Lucas woont. Het is nu bijna acht jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Samen met zijn Amerikaanse vriendin woont hij in een appartement in Brooklyn. Straks komt hij me oppikken aan de luchthaven. In gedachten oefen ik de woorden waarmee ik hem wil begroeten. Mag ik hem omhelzen of zal dat ongemakkelijk aanvoelen? Hoe kan ik een brug bouwen tussen mijn kleine wereld en zijn gigantisch zwart-wit universum? Als fotograaf ligt zijn focus op de gebouwen en mensen in de metropool. Zijn verhalen spelen zich af tussen de wolkenkrabbers en drukke winkelstraten, in verlaten steegjes en grote parken. Ze worden bevolkt door daklozen en drugsverslaafden, door straatmuzikanten en zakenmannen op Wall Street. Ik kan het hem niet kwalijk nemen dat hij op de vlucht sloeg voor de pijnlijke stilte in ons huis, met enkel de appelbomen als stille getuigen van hoe ik als vader en echtgenoot tekortschoot.

Het is vreemd om aan een duizelingwekkende snelheid het luchtruim te doorklieven en toch het gevoel te hebben dat de wereld stilstaat. Het is mijn eerste keer op een vliegtuig. Bij het opstijgen balde de opgebouwde angst zich als een vuist samen in mijn binnenste. Nu de tijd lijkt stil te staan en ik niet langer het gevoel heb dat ik de dood tegemoet vlieg, sluit ik even mijn ogen en reis terug naar de strenge winter van 2005. De februariwind raasde toen als een virus over het land en luidde een periode van rampspoed in. Het was een ijskoude winter die onder mijn huid kroop en mij nooit meer losliet. Matteo en ik warmden onze bevroren vingers onder onze oksels. Na het werk, wanneer de avond als een sluier over de boomgaard viel, kropen we bij de kachel om onze voeten te ontdooien. We snoeiden van zonsopgang tot zonsondergang. Drie keer in de week bezocht ik samen met mijn toen veertienjarige zoon mijn vrouw Liesbeth in de psychiatrische instelling waar ze op bevel van haar psychiater was opgenomen. We zaten in de steriel ogende ontvangstkamer van de instelling. Lucas vertelde over school, soms bracht hij een tekening mee voor zijn moeder. Ik keek naar mijn zoon, zijn creatieve geest had hij van Liesbeth geërfd. Hij had ook haar ogen, donker als de nacht en altijd in beweging. De dansende lichtjes in Liesbeths ogen waren al een tijdje verdwenen, ze vertelden me geen verhalen meer. Voor mijn ogen zag ik hoe Liesbeth verdronk in een vijver van donkere gedachten. Ik had onvoldoende kracht om haar op het droge te houden.

In het gangpad verschijnt een stewardess die een karretje voor zich uitduwt. Haar luide stem en helderblauwe, transparante ogen brengen me terug naar 2020.
‘Wenst u iets te drinken meneer?’
‘Een whisky graag. On the rocks.’
Ik kijk naar de smalle handen van de jonge vrouw, ze voeren de vereiste handelingen snel en zorgvuldig uit. In een mum van tijd staat de whisky voor mijn neus. Ik neem een voorzichtige slok en voel hoe een warme straal via mijn slokdarm tot in mijn borstkas daalt. Het is niet mijn gewoonte om op dit uur van de dag in de drank te vliegen. Maar nu ik nog een uur of vier in de lucht hang en toch nergens naartoe kan, lijkt het me wel aanvaardbaar mijn toevlucht te zoeken tot deze godendrank. Ik haal een map uit mijn rugzak onder mijn stoel. Het zijn artikels uit kranten en tijdschriften over Lucas. Mijn moeder, die na de dood van Liesbeth bij ons kwam inwonen en nu nog altijd als een prinses over de keuken en het huishouden heerst, had ze zorgvuldig uitgeknipt en voor me bijgehouden. Het duurde lang voor ik de moed vond om de map open te slaan. Het eerste artikel dateert van vijf jaar geleden. Lucas staart me aan met zijn diepe blik waarachter een rijke innerlijke wereld schuilgaat die ik nooit heb proberen te begrijpen. Mijn wereld is niet veel groter dan de boomgaard. Bij mijn terugkomst in België zal de winter langzaam wegglijden in de lente. De bijen zullen komen en vrolijk zoemen. Ze zullen net als anders onmisbaar zijn bij de bestuiving. En de bomen, die zullen hun roze en witte jurken showen, trots als tienermeisjes in de fleur van hun leven.   

Liesbeth overleefde de lente, ze wachtte op de ongeduldige zomer om te sterven. Ik kreeg telefoon van de instelling. Ze was weggelopen. Enkele uren later zag een man hoe ze van een brug sprong, ze zonk weg op de bodem van de rivier. De hulpdiensten kwamen te laat om ons gezin bijeen te houden. Die avond lagen Matteo en ik op onze rug in het gras. Rondom ons groeiden de eerste kleine appeltjes aan de bomen. Elke week zouden ze groter worden, meer kleur krijgen, als blozende wangen in het avondlicht. We zwegen en staarden naar de wolken in de lucht. Ik zag een witte poedel die net als ons op zijn rug lag, hij spartelde met zijn pootjes in de lucht, alsof hij de zon wou vangen. Die avond vertelde ik Lucas over de dood van zijn moeder. Ik hield het kort, zakelijk bijna, want ik mocht niet breken voor de ogen van mijn zoon. Hij brak in mijn plaats en wendde zich voorgoed van me af. Hij trok zicht terug in zijn kamer. Op een dag, toen Lucas naar school was, ging ik zijn heiligdom binnen. De muren waren behangen met tekeningen, schilderijen en collages, er hingen ook enkele portretten van zijn moeder tussen. Hij had haar melancholische blik perfect weten te vangen. Maar er waren ook kunstwerken die me erg verontrustten. Hij leek gefascineerd door de dood. Ik zag een schilderij van een naakte vrouw op een doodskist en een tekening van een man die aan een brug hing als Jezus aan het kruis. Geschrokken vluchtte ik naar de gang. Ik vroeg mijn moeder om eens met Lucas te praten en ging pas enkele weken geleden voor het eerst in bijna vijftien jaar zijn kamer weer binnen. Op de muren waren al de sporen van dood en verderf verdwenen. Urenlang lag ik op het smalle bed te staren naar lege muren met de brief van mijn verloren zoon in mijn handen. Ik las hem een paar keer opnieuw. Tranen rolden als regendruppels over mijn wangen. Voor het eerst in jaren hield ik ze niet tegen.

We naderen het vasteland. De neus van het vliegtuig wijst naar beneden. Ik zet mij schrap, nu kan het alsnog mislopen. Maar het loopt niet mis, de landing verloopt vlot. In JFK Airport wemelen de passagiers als mieren door het reusachtige gebouw waar ik even moet wachten op mijn koffer. Rondom mij scrollen de reizigers gretig over het scherm van hun smartphone. Ik grijp naar mijn ouderwetse gsm en schakel de vliegtuigstand uit. Een bericht van Lucas. Hij kan me niet komen ophalen aan de luchthaven omdat er een belangrijke vergadering is tussengekomen. Hij raadt me aan een taxi te nemen naar het appartement waar zijn vriendin me zal opwachten. Ik grijp mijn koffer van de bagageband en volg het bordje ‘exit’, meegezogen door de mensenstroom stap ik door het eindeloze gebouw. Dan ben ik eindelijk buiten, ik snuif de frisse melkwitte winterlucht op. Ook in New York is het koud, maar ik denk er niet aan om meteen een taxi in te duiken. Een kwartier lang blijf ik ter plaatse trappelen, tot ik koud genoeg heb om in een willekeurige gele taxi te kruipen en de stad van mijn zoon tegemoet te komen. 

Elke vader droomt ervan zijn zoon in zijn voetsporen te zien treden. Ook ik hoopte lang dat Lucas in de zaak zou stappen. In de herfst, de drukste periode van het jaar, hielp hij ons altijd met de oogst. Samen met een tiental tijdelijke medewerkers plukte hij de appels met de hand en borg ze op in houten kisten. Maar Lucas zag geen toekomst in de fruitteelt, hij koos zijn eigen weg. Toen hij achttien werd verliet hij de boerderij om zijn droom na te jagen. Hij zou fotografie studeren in de hoofdstad en er een studio delen met een vriend. Ik herinner me zijn vertrek alsof het gisteren was. Met zijn veel te grote rugzak over zijn ranke schouders liep hij over het erf.
‘Lucas, wacht!’ riep ik.
Ik stak hem een enveloppe met een mooie som geld toe. Er zat een foto bij van ons gezin tijdens een zeldzame gezinsuitstap naar de Ardennen. Lucas was toen acht. Liesbeth lachte haar tanden bloot. Het was één van de weinige foto’s in mijn bezit waarop we alle drie stonden. Aarzelend nam hij de enveloppe aan. Hij keek naar mij alsof hij nog iets wou vertellen, maar op dat moment kwam zijn oma de keuken uitgehold met een stuk appeltaart.
‘Voor op de trein, jongen,’ zei ze en ze nam hem in haar armen.
‘Veel succes Lucas,’ zei ik met onvaste stem.
We schudden elkaar de hand en dat was het. Matteo riep me, hij had me nodig, de boomgaard had me nodig.

De taxichauffeur is een jonge zwarte man met vlechtjes in zijn haar. Zijn grote, stevige handen omklemmen het stuur. Gescheiden door plexiglas kijken we elk op onze manier naar de drukke straten die voorbijglijden. Ik kijk door het raampje van de taxi en probeer de stad te lezen. Door het drukke verkeer vorderen we langzaam. De indrukken malen als een molen door mijn hoofd. Hoe zou ik ooit kunnen aarden in deze drukke stad? De chauffeur zet me keurig af aan het appartement van mijn zoon. Mijn vinger zweeft trillend over de deurbel, het duurt even voor ik mezelf ertoe kan bewegen te duwen. Ik hoor de stem van een jonge Amerikaanse vrouw, het is Monica, de vriendin van Lucas. Ze laat me binnen en omhelst me alsof ze me al jaren kent. Ze laat me plaatsnemen in een reusachtige zetel. Haar woorden dringen niet echt tot me door. Het appartement ligt op de zevende verdieping en is groter dan ik had verwacht. Het grote raam kijkt uit op de skyline van Manhattan. Aan de muren hangen foto’s en schilderijen. Ik veronderstel dat ze van Lucas zijn, maar dat ben ik niet zeker. Monica komt terug met twee kopjes koffie. We kijken elkaar aan. De woorden stromen uit haar mond als honing. Mijn blik wordt gezogen naar de bolling van haar buik. Ik voel me duizelig, hoor enkel het woord ‘surprise’ en dan een sleutel in het sleutelgat.

© Ine Moreels

Ik ben er niet | Lize Spit

Waardering: 4.5 uit 5.

Lize Spit (1988) groeide op in de Belgische Kempen en woont sinds 2005 in Brussel. Ze behaalde een Master Scenario aan het RITS en debuteerde in 2016 met Het smelt bij uitgeverij Das Mag. Het boek werd een heuse bestseller en ze won er De Bronzen Uil voor beste Nederlandstalige debuut mee. De succesroman wordt binnenkort ook verfilmd. In 2020 verscheen haar langverwachte tweede, Ik ben er niet.

Puzzelstukjes

Leo is een jonge vrouw die met haar vriend Simon in Brussel woont. Ze leerden elkaar kennen aan de filmschool. Simon is een getalenteerd grafisch vormgever, Leo werkt in zwangerschapswinkel Buik&Boek. Simon en Leo voelen zich verbonden door een moeilijke jeugd en het verlies van hun moeder. Ze hebben weinig vrienden, hun wereld is erg klein. Enkel met Leo’s collega Lotte en Simons collega Coen, die samen een koppel vormen, bouwen ze een vriendschapsband uit.

“Twee puzzelstukjes in een gloednieuwe doos vol losse stukken die op raadselachtige wijze vanzelf al in elkaar waren vastgeklikt, zo had ik ooit aan Lotte het begin van mijn relatie met Simon beschreven.”

Simon Sproud

De relatie van Simon en Leo komt onder druk te staan nadat Simon na een avondje stappen thuiskomt met een zelfontworpen, symbolische tattoo op zijn oor. In zijn jonge jaren werd hij immers gepest vanwege zijn flaporen. Hij beslist zijn baan bij reclamebureau Think Out Loud op te geven en al zijn spaargeld te investeren in zijn eigen bedrijfje. Onder de naam Simon Sproud gaat hij tattoos ontwerpen waarmee hij mensen wil helpen om persoonlijke trauma’s te verwerken. Leo ziet Simon voor haar ogen veranderen en alle greep op de realiteit verliezen.

“Jaren waren Simon en ik al samen in het kleine huis, we waren in elkaar verstrengeld, een verstrengeling die mij gered had – een touw dat eenmaal gevlochten is kan een schip aan de kade houden – en als ik die strengen nu uitrafelde, waren we beiden met een paar kleine rukjes te breken.”

Bipolariteit

Simon zakt steeds dieper weg in zijn enge, paranoïde leefwereld en sleurt ook Leo hierin mee. Hij heeft een bipolaire stoornis en belandt uiteindelijk in de psychiatrie. Ik ben er niet geeft je als lezer inzicht in bipolariteit en in de werking van de psychiatrie. Lize Spit neemt de tijd om haar verhaal te vertellen en als lezer krijg je ook de tijd om helemaal in het verhaal te duiken en je in te leven in de personages. Het boek is volledig geschreven vanuit het standpunt van Leo. De manier waarop de auteur de bipolaire stoornis van Simon én de lijdensweg van Leo beschrijft is gewoonweg subliem. Ik ben er niet is een harde en confronterende roman, opgebouwd als een thriller, met veel oog voor detail en ruimte voor nuance.

“Hoop is de lucht die je door de feiten heen klopt om ze iets lichter en draaglijker te maken, zodat je kunt blijven ademen, maar het is precies wat straks allemaal kan inzakken.”

Moeilijke tweede

Met deze meeslepende psychologische roman bewijst Lize Spit eens te meer dat ze een uitstekend auteur is. Ze heeft een aangename, toegankelijke schrijfstijl waardoor het boek vlot wegleest. Daarnaast weet ze perfect hoe je de spanning opbouwt en grijpt ze terug naar de trucjes die ze ook in Het smelt toepaste. Ze speelt met het concept ‘tijd’ en maakt net als in haar debuut gretig gebruik van flashbacks en flashforwards. Ik ben er niet is een boek dat aan je ribben blijft kleven. Met deze moeilijke tweede overtrof Lize Spit wat mij betreft haar debuut. Het is duidelijk dat ze haar eigen weg gevonden heeft in de literatuur. Ik hoop dat ze nog heel veel boeken schrijft.

“Geluk was net als de zon zo ontworpen dat je er nooit recht in kon kijken.”

2020 – Das Mag – 570 blz.

De leukste plekjes van Gent

Gent is een levendige, eigenzinnige en veelzijdige stad met tal van leuke plekjes die het ontdekken waard zijn. Gent biedt oneindig veel mogelijkheden om een weekendje weg in te vullen. Ontdek de boeiende geschiedenis van de Arteveldestad, wandel door het autovrije stadscentrum, proef van het rijke culturele aanbod en maak kennis met de vele uitstekende drank- en eetgelegenheden. The Cactus Lounge zoomt in op de leukste plekjes van Gent die je zeker niet mag missen.

Patershol

Patershol is een oude, middeleeuwse wijk in het centrum van Gent. In de smalle, pittoreske straatjes met kasseien kan je heerlijk verdwalen. In deze gezellige volkswijk vind je trouwens ook heel wat knusse bars en restaurantjes. Een wandeling door Patershol is perfect combineerbaar met een bezoek aan het vlakbij gelegen Gravensteen of de Kunsthal in het Caermersklooster.

Patershol

Huis van Alijn

Huis van Alijn, ook in de wijk Patershol, verzamelt, onderzoekt en deelt herinneringen over ons dagelijks leven. In dit originele museum maak je een tijdreis door de 20e eeuw met behulp van oude objecten, foto’s of filmfragmenten. De focus ligt op dagdagelijkse rituelen, tradities en gebruiken. Ook voor kinderen is dit een aanrader. Er zijn vaak interessante tijdelijke tentoonstellingen naast de vaste collectie. Na een museumbezoek is het fijn om even te verpozen in het museumcafé of de charmante binnentuin.

Huis van Alijn

S.M.A.K.

Het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst bevindt zich op het Jan Hoetplein in het Citadelpark. Vanaf station Gent-Sint-Pieters wandel je er in tien minuten naartoe. De nadruk ligt op moderne en hedendaagse kunst, met werken van internationale kunstenaars en Belgische toppers als Wim Delvoye, Jan Fabre, Luc Tuymans of Panamarenko. Het S.M.A.K. pakte in het verleden al uit met spraakmakende tentoonstellingen en gaat steeds op zoek naar verrassende en vernieuwende concepten.

S.M.A.K.

Kunstencentrum Vooruit

De Vooruit is een begrip in Gent. In dit kunstencentrum ben je welkom voor festivals, fuiven, concerten, performances, theatervoorstellingen en debat- en literatuuravonden. De Vooruit staat garant voor een eigenzinnig en breed, kwaliteitsvol aanbod. In het prachtige Vooruit Café geniet je van een hapje en een drankje in een aangenaam kader. Bij mooi weer is het fijn vertoeven op het kleurrijke Vooruit Terras.

Vooruit Terras

Street Art

Gent is het mekka voor straatkunstenaars en liefhebbers van street art. Ontdek de tofste werken via het straatkunstenfestival Sorry, Not Sorry. Download de kaart en wandel of fiets langs de indrukwekkende murals. Wandel ook zeker eens door de Werregarenstraat, beter gekend als het Graffitistraatje, een smal steegje waar artiesten zich naar hartenlust kunnen uitleven met hun spuitbus.

Werregarenstraat

Boekenwinkels

Paard van Troje profileert zich als een “offline boekenwinkel, gerund door levende boeken-mensen in plaats van algoritmen”. Je vindt de boekenwinkel mét bar terug op de Kouter. Het personeel is zeer behulpzaam en zet je graag op weg naar het geschikte boek. Atlas & Zanzibar is een speciaalzaak voor reisgidsen en kan natuurlijk niet ontbreken op een website waar reizen en literatuur centraal staan. Ook voor kaarten en atlassen ben je er aan het juiste adres. Voor een origineel geschenk kan je terecht in Bookz & Booze. Geef je favoriete knuffelcontact een boek in combinatie met een bijhorend flesje drank cadeau. De zaakvoerder kiest voor een persoonlijke aanpak waarbij hij ernaar streeft om een pakket samen te stellen dat perfect past bij de persoon voor wie het bestemd is.

Paard van Troje

Food & Drinks

Levensgenieters zijn aan zet in deze stad. Er zijn tal van gezellige restaurants en cafés. Een selectie maken is hard, maar deze vijf toppers springen er voor mij toch bovenuit.

  • Liefhebbers van de Italiaanse keuken kunnen blindelings vertrouwen op Ristorante Firenze. Laat je verwennen door de Italiaanse gastvrijheid en de lekkere gerechten op de uitgebreide menukaart zoals pizza, pasta en andere Italiaanse klassiekers. Ook de desserts zijn verrukkelijk.
  • Op de Korenmarkt, in hartje Gent, proef je in restaurant Du Progres overheerlijke Belgische en lokale klassiekers waaronder stoverij met varkenswangetjes, Westmalle en Tierentynmosterd of Gentse waterzooi.
  • Voor een lekkere, eenvoudige lunch is De Parkiet, langs De Kraanlei, een aanrader. Je eet er een belegde boterham, al dan niet met soep, een quiche of ovenschotel. Het uitzicht op het water krijg je er gratis bij.
  • Le Bal Infernal in de Kammerstraat is een used book café. Relaxte sfeer en fijne drankjes troef in deze must visit voor boekenliefhebbers.
  • In Hot Club de Gand, gelegen in een verdoken smal straatje, geniet je van een drankje onder het genot van (live) jazz. Ga er zeker eens langs, de sfeer is werkelijk uniek.
Du Progres

Gent Praktisch

  • Gent heeft twee treinstations (Gent-Sint-Pieters en Gent-Dampoort) en is vlot bereikbaar met de trein. Je kunt je trip naar Gent trouwens perfect combineren met een bezoek aan een andere Belgische kunststad zoals Brugge of Antwerpen.
  • Gent verken je best te voet. De tram en de bus staan paraat om je naar alle uithoeken van de stad te brengen. In het weekend rijden de bussen en trams ook ’s nachts. Handig voor de nachtbrakers onder ons.
  • Visit Gent is een uitmuntende website met heel veel informatie over deze prachtstad. Ze hebben ook een infokantoor op het Veerleplein, in de Gentse binnenstad.
Gravensteen

Het moois dat we delen | Ish Ait Hamou

Waardering: 4 uit 5.

Ish Ait Hamou (1987) is bij het grote publiek vooral bekend als danser, choreograaf en jurylid van So You Think You Can Dance. Sinds 2017 is hij stadsambassadeur van Vilvoorde. Wat minder mensen weten is dat hij ook al enkele romans schreef. Hij debuteerde in 2014 met Hard hart. In 2019 verscheen zijn vierde roman Het moois dat we delen.

Soumia

In dit boek maak je kennis met Soumia en Luc, ze wonen in elkaars buurt maar kennen elkaar niet. Ze vertellen om beurt hun levensverhaal. Eerst is Soumia aan het woord, ze probeert na een gevangenisstraf haar leven opnieuw op te pikken. Dat is niet zo eenvoudig. Met vallen en opstaan tracht ze het vertrouwen van haar vader en broertje terug te winnen. Soumia heeft het moeilijk om haar plek in de maatschappij terug te vinden en worstelt met gevoelens van schuld en schaamte.

“We kunnen wel geloven dat we Belg zijn, maar het zal altijd een kruising zijn tussen wie we willen zijn en wat anderen ons toelaten te zijn.”

Luc

Luc is een bejaarde Vlaamse man die rouwt om zijn overleden vrouw Maria. Hij is erg eenzaam en hulpbehoevend. Hij ziet met lede ogen toe hoe zijn wijk de laatste jaren is veranderd, hoe steeds meer migranten zich in de wijk zijn komen vestigen. Ooit was hij de sterspeler van het voetbalteam, nu gaat hij samen met zijn schoonbroer Albert naar de wedstrijden kijken. Rond het voetbalveld en in de kantine uiten ze hun frustraties over de snel veranderende samenleving. De auteur beschrijft op prachtige wijze het verdriet van Luc en de liefde voor zijn overleden vrouw.

“Ik had moeten letten op wat ik zei over alles en iedereen, zodat ik met mijn woorden niet doodtrapte waar zij van hield.”

Vooroordelen

Ish neemt de tijd om zijn verhaal op te bouwen. Hij gunt je een blik in twee totaal verschillende leefwerelden en doet dat mee veel geduld, begrip en empathie. Hij houdt je een spiegel voor en legt het mechanisme van vooroordelen op magistrale wijze bloot. Met veel zorg werkte hij zijn hoofd- en nevenpersonages uit. Hassan bijvoorbeeld, de lokale kruidenier, vind ik een heel mooi personage. Hij is degene die Soumia en Luc samenbrengt. Luc is zeer wantrouwig, maar als hij Soumia beter leert kennen moet hij tot zijn eigen verbazing zijn vooroordelen loslaten. Tot het verleden weer komt opdraven en het tot een hartverscheurende ontknoping komt.

“Ik heb me vaak afgevraagd waarom de persoonlijke keuzes van een ander je soms zo erg kunnen storen. Is het omdat het stoort dat de ander niet op jou lijkt? Dat de ander je niet bevestigt in je eigen gelijk?”

Meeslepend verhaal

De auteur vertelt zijn verhaal in sobere, heldere zinnen. Hij is geen taalvirtuoos, wel een uitstekende observator en verteller. Hij schreef een meeslepend, vlot lezend verhaal waar je continu heen en weer wordt geslingerd tussen gevoelens van angst, schaamte, toenadering, verdriet en hoop. Het is een boek met een boodschap, een genuanceerd boek dat je aan het denken zet. Ik kan het iedereen alleen maar aanraden.

“Heel soms komen twee verwoeste wegen samen op een hoopvol kruispunt.”

2019 – Manteau – 270 blz.