Herbronnen in de Ourthevallei

Wat doe je als je reis naar Italië niet kan doorgaan door een wereldwijde pandemie? Niet te lang treuren en op zoek gaan naar een vakantiebestemming in eigen land. Vakantiedomein Azur en Ardenne bleek de ideale uitvalsbasis voor onze staycation in de Belgische Ardennen. In de vallei van de Ourthe vonden we alles wat we nodig hadden om even te herbronnen: rust, natuur, ontspanning en lekker eten.

Azur en Ardenne

Het vakantiedomein ligt in Barvaux-sur-Ourthe in de gemeente Durbuy, midden in de natuur. Je kan er zowel een kamer boeken in het hotel als een vakantiehuisje voor 6 tot 8 personen. Je start je dag met een heerlijk, uitgebreid ontbijtbuffet. Wie dat wenst reserveert een plaatsje in het restaurant van het hotel voor de lunch of het diner. Restaurant Majorelle biedt een uniek panoramisch uitzicht op het park van het domein en de Ourthevallei. Nog belangrijker: de gerechten zijn ook echt lekker. Je proeft zowel heerlijke streekgerechten als Franse klassiekers. Bovendien is er een uitgebreide, originele wijnkaart. Liefhebbers van de betere cocktail kunnen terecht in de stijlvolle Indigo Bar, je neemt er plaats in één van de loungezetels bij het haardvuur of bij mooi weer op het terras.

Vakantiedomein Azur en Ardenne

Ontspanning en avontuur

In de wellness van het hotel kom je volledig tot rust in het verwarmd binnenzwembad, de sauna, jacuzzi of hammam. Daarnaast biedt Azur en Ardenne nog voldoende andere mogelijkheden om te sporten en te ontspannen: een pétanquebaan, biljart, tafeltennis,… Voor de kinderen is er een speeltuin. In Barvaux zelf is er een gigantisch labyrint van 11 ha in een maïsveld. En natuurlijk zijn er rondom het domein tal van mogelijkheden om avontuurlijk te sporten. In Adventure Valley kan je kajakken of fietsen huren. De durvers wagen zich aan het hoogteparcours of een vrije val.

Wellness Azur en Ardenne

Gastropub Gaspard

Gastropub Gaspard ligt op wandelafstand van Azur en Ardenne. Na een gastvrije ontvangst door chef-kok Jürgen en gastvrouw Véronique, proef je in deze kleine, gezellige gastropub van de authentieke terroirkeuken. Op de kaart staan nostalgische gerechten, zoals gehaktballetjes in tomatensaus die met enorm veel smaak bereid worden, of lokale streekgerechten zoals gekonfijte eendenbout. Sla zeker het dessert niet over, het vers gedraaid ijs is overheerlijk. In de zomer is het zalig genieten op het overdekt terras. Er zijn slechts 12 couverts, dus reserveren is wel een must.

Gezelligheid troef op het overdekt terras van Gastropub Gaspard

Bosbad

In de nabije omgeving van het vakantiedomein liggen tal van interessante bezienswaardigheden. Durbuy, “de kleinste stad ter wereld”, ligt om de hoek. Ook het kasteel van La Roche-en-Ardenne spreekt tot de verbeelding. Deze stadjes zijn wel erg toeristisch, dus als je liever de rust opzoekt, opteer dan voor een wandeling in één van de vele bossen. Wij trokken naar Mormont voor een pittige wandeling van 7 km door het bos van Hoursinne. Het vertrekpunt is de kerk van Mormont. Het parcours is bewegwijzerd (volg de bordjes met de blauwe ruiten). Tijdens het wandelen regende het pijpenstelen wat het parcours modderig en vrij zwaar maakte. Toch is deze wandeling een aanrader, je legt behoorlijk wat hoogtemeters af en dringt echt diep door in het bos. Als je veel geluk hebt spot je tijdens je wandeling herten en andere bosbewoners, maar dan moet je wel vroeg uit de veren.

Bos van Hoursinne

Dolmens en menhirs

Wéris is een klein, charmant dorpje vlakbij Durbuy. Het dorp is één van de 25 “Mooiste dorpen van Wallonië”. Wéris staat bekend om zijn legendarische megalieten. Op verschillende plekken in het dorp bewonder je de dolmens en menhirs. Ze zijn zo’n 5000 jaar oud en zijn opgetrokken uit puddingsteen. In het dorp is er ook een megalietenmuseum waar je alles leert over de geschiedenis van deze bizarre steenformaties. Als je in deze streek bent is het zeker de moeite waard om hier even halt te houden.

Dolmen van Wéris

Meer Ardennen?

Verleng je Ardennentrip met een uitstapje naar de Hoge Venen of één van de interessante steden in de regio, zoals Namen of Dinant. Bezoek het hoogste punt van België (Signaal van Botrange – 694 m boven zeeniveau) en geniet van de wonderlijke natuur van het natuurpark Hoge Venen. Of bezoek het nabijgelegen meer van Gileppe met de Gileppestuwdam en de panoramische toren. Dinant is een verrassend mooie stad, gelegen langs de oevers van de Maas. Ontdek de spectaculaire citadel, bewonder de pracht en praal van de Onze-Lieve-Vrouwekerk of ga binnen in het Huis van Mijnheer Sax en kom alles te weten over de saxofoon en zijn uitvinder. Langs de Maas vind je tal van gezellige terrasjes waar je geniet van een hapje en een drankje met zicht op het water.

Een uitstapje naar Dinant

Kindertijd | Tove Ditlevsen

Waardering: 3.5 uit 5.

Tove Ditlevsen (1917-1976) was een Deense schrijfster, vooral bekend om de autobiografische Kopenhagen-trilogie, waarvan Kindertijd uit 1967 het eerste deel is. Daarin beschrijft ze hoe ze opgroeide in een volkswijk in Kopenhagen in de jaren ’20 van de vorige eeuw. De volgende twee delen, Jeugd en Afhankelijkheid, zijn inmiddels ook in het Nederlands vertaald. Tove Ditlevsen bracht naast haar autobiografisch werk verschillende romans en poëziebundels uit. Ze kende een turbulent leven en overleed in 1976 aan een overdosis slaappillen. In literaire kringen werd ze vaak als een buitenbeentje beschouwd, toch wordt ze nu overal erkend als één van de grootste Deense auteurs.

Eenzaamheid

In Kindertijd pent Tove Ditlevsen haar vroegste herinneringen neer. Haar kindertijd is donker als de nacht en ontzettend eenzaam. Als Tove zeven jaar oud is krijgt haar vader zijn ontslag als fabrieksarbeider en wordt het gezin geconfronteerd met armoede in al haar facetten. De auteur brengt met haar treffende beschrijvingen de ruwe buurt Vesterbro en haar bewoners tot leven. Als kind is Tove al snel getuige van hun problemen: geweld, buitenechtelijke relaties en alcoholisme. Tove’s enige vriendin is Ruth, met wie ze weleens snoep steelt, maar eigenlijk zoekt ze liever het gezelschap op van de boeken die ze van haar vader krijgt of zoekt ze troost in het schrijven van gedichten.

“Geen enkele volwassene kan het lied in mijn hart en de woordenslingers in mijn ziel verdragen.”

Ontluikend schrijverschap

De auteur zoomt in dit dunne boekje dieper in op de verhoudingen binnen het gezin. Tove heeft een moeilijke relatie met haar wispelturige moeder en kijkt enorm op naar haar oudere broer, die haar uitlacht wanneer hij voor het eerst haar gedichten leest. Het ontluikend schrijverschap is een belangrijk thema in Kindertijd, maar als meisje, in die tijd én in het arbeidersmilieu waarin ze opgroeit, is het zeker geen evidentie om haar schrijversaspiraties waar te maken. In haar jonge jaren krijgt Tove dus vooral te maken met afwijzing en teleurstelling.

“Het laatste voorjaar van mijn kindertijd is koud en winderig. Het smaakt naar stof en ruikt naar pijnlijke breuken en verandering.

Prachtige beelden

Kindertijd is een meedogenloos en donker boek, maar tegelijk is het zeer poëtisch geschreven. Voor de prachtige beelden alleen al moet je dit boekje absoluut lezen. Tove Ditlevsen heeft een eigenzinnige, no-nonsense schrijfstijl, wat zeker bijdraagt tot de authenticiteit van haar werk. De opbouw is vrij fragmentarisch, met willekeurige gebeurtenissen die als los zand aan elkaar lijken te hangen. Toch heb ik genoten van de schitterende taal en werd mijn nieuwsgierigheid voldoende geprikkeld om ook naar de volgende delen van deze trilogie te grijpen.

“Ik lees in mijn poesiealbum terwijl de nacht langs het raam wandelt en zonder dat ik het doorheb, glijdt mijn kindertijd stilletjes naar de bodem van mijn herinneringen, die bibliotheek van het gemoed, waaruit ik voor de rest van mijn hele bestaan kennis en ervaring zal opdiepen.”

2020 – Das Mag – 143 blz.

De Westhoek ontdekken | Diksmuide – Houthulst – Vleteren

Een tijdje geleden startten we ons rondje door de Westhoek, een uitgestrekt gebied in West-Vlaanderen, in Heuvelland. Vandaag neemt The Cactus Lounge je op sleeptouw in een ander stukje van de Westhoek: de driehoek Diksmuide – Houthulst – Vleteren. Ook in deze regio geniet je van de prachtige natuur, ontdek je de bewogen geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog en verwen je je smaakpapillen. Wij waren alvast aangenaam verrast van wat deze streek allemaal te bieden heeft.

Blankaartkasteel – Diksmuide

WOI-erfgoed

In Kaaskerke, een deelgemeente van Diksmuide herinneren de Dodengang en de IJzertoren aan de tragische geschiedenis van deze streek. In het kleine dorpje Klerken, bij Houthulst, ligt de Vredesmolen. In 1914 werd de molen door de Duitsers als uitkijkpost ingepalmd. In 1918 kwamen er meer dan 500 Belgische soldaten om het leven bij de gevechten in Klerken. Nu bewonder je vanop de Vredesmolen het prachtig panoramisch uitzicht over het uitgestrekte landschap.

Vredesmolen – Klerken

De Blankaart

Natuurreservaat De Blankaart is een schitterend natuurgebied in de IJzervallei. De Blankaart ligt in de laagste zone van de IJzerbroeken, het “winterbed” van de IJzer. Bij hevige regenval treedt de rivier uit zijn oevers en overstromen de broeken. De Blankaart is dan ook een waterrijk, drassig gebied en een paradijs voor vogels. In de vogelkijkhutten bewonder je ze in alle rust. Het bezoekerscentrum is gelegen in het Blankaartkasteel in Woumen, een deelgemeente van Diksmuide. Je bent er welkom voor info over de streek, wandel- en fietskaarten of een drankje. Soms zijn er ook tijdelijke thematische tentoonstellingen. De Blankaartwandelroute (10 km) vertrekt aan het kasteel en brengt je langs vijvers en moerassen naar het waterspaarbekken van de IJzer. Onderweg kan je even halt houden bij ijssalon ’t Madeliefje.

De Blankaart – Diksmuide

Drie grachten

De Drie Grachtenwandelroute start aan het kasteel van Merkem, een deelgemeente van Houthulst ten zuiden van Diksmuide. Het lusvormige parcours van 6,50 km brengt je naar de site Drie Grachten, daar liggen de boten van vzw de BOOT. Deze organisatie biedt verschillende arrangementen rond ecotoerisme aan. Altijd al eens willen overnachten op een boot? Zin om het Ieperleekanaal of de IJzer al varend te verkennen? Dan ben je hier aan het juiste adres. Langs de oevers van de Martjevaart wandel je terug naar het kasteel van Merkem.

Drie Grachtenwandelroute

De Zonnegloed

De Zonnegloed in Oostvleteren is geen zoo, maar een opvangcentrum voor verlaten, verwaarloosde en misbruikte wilde dieren. Deze sanctuary met kinderboerderij en dierenpark krijgt geen subsidies en is volledig afhankelijk van bezoekers en giften. Je kan er in ruil voor een jaarlijkse bijdrage ook een dier adopteren, zeker het overwegen waard. In De Zonnegloed ontmoet je meer dan 135 soorten dieren van over heel de wereld. Beren, lynxen, stokstaartjes, apen, roofvogels, noem maar op. Op de infoborden lees je de vaak droevige voorgeschiedenis van de bewoners, je vindt de verhalen ook terug op de website. Een bezoek aan De Zonnegloed is alvast een must voor elke dierenvriend, jong of oud.

De Zonnegloed

Fintele

Fintele is een piepklein gehucht en beschermd dorpsgezicht in Pollinkhove (Lo-Reninge), gelegen op het kruispunt van de IJzer en de Lovaart. Het is een belangrijk wandel- en fietsknooppunt en er zijn enkele restaurants waar je in een aangenaam kader geniet van lekkere gerechten. De Hooipiete is alvast een aanrader. Paling is de specialiteit van het huis, maar je proeft er ook heel wat andere klassiekers uit de Belgische en Franse keuken.

Fintele

IJsjes en trappisten

Bij l’Heritage in Reninge eet je superlekker artisanaal roomijs, ook voor een streekbiertje ben je er aan het juiste adres. l’ Heritage is niet enkel een tearoom met een gezellig ouderwets interieur en een ruim terras, maar ook een bed and breakfast met vijf gastenkamers. Voor liefhebbers van de trappisten van Westvleteren is In de Vrede, in de schaduw van de Sint-Sixtusabdij, the place to be. Bij mooi weer is het heerlijk genieten van een natje en een droogje op het grote terras. In de winkel koop je er naast de wereldberoemde trappisten ook de lekkere paterskaas of abdijpaté.

l’ Heritage – Reninge

Slapen in de pastorie

Bed and Breakfast De Pastorie van Merkem is, zoals de naam doet vermoeden, gevestigd in de voormalige pastorie van Merkem. De B&B ligt in een landelijke omgeving en beschikt over 4 karakteristieke kamers. Buiten kan je relaxen op het terras of in de grote tuin met vijver. Het ontbijt is royaal en overheerlijk. De nadruk ligt op streekproducten van lokale boerderijen of producten uit de eigen moestuin. Zo maken de eigenaren zelf hun vruchtensappen en confituren met het fruit uit de tuin. Verser kan niet. Als extra troef beschikt deze B&B over een klein, nostalgisch cafeetje met bibliotheek.

B&B Pastorie van Merkem

Kortverhaal | De plukker

Ik zweef ergens tussen hemel en aarde en denk aan de boomgaard die nu verzonken is in een diepe winterslaap. Ik zie voor me hoe Matteo, mijn trouwe medewerker sinds jaar en dag, de bomen in de juiste vorm boetseert met zijn snelle, vaardige vingers. Drie weken geleden hielp Matteo me deze vlucht te boeken. Een vlucht van amper 7 uur die mij naar een ander werelddeel moet brengen. Ik ben op weg naar New York waar mijn zoon Lucas woont. Het is nu bijna acht jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Samen met zijn Amerikaanse vriendin woont hij in een appartement in Brooklyn. Straks komt hij me oppikken aan de luchthaven. In gedachten oefen ik de woorden waarmee ik hem wil begroeten. Mag ik hem omhelzen of zal dat ongemakkelijk aanvoelen? Hoe kan ik een brug bouwen tussen mijn kleine wereld en zijn gigantisch zwart-wit universum? Als fotograaf ligt zijn focus op de gebouwen en mensen in de metropool. Zijn verhalen spelen zich af tussen de wolkenkrabbers en drukke winkelstraten, in verlaten steegjes en grote parken. Ze worden bevolkt door daklozen en drugsverslaafden, door straatmuzikanten en zakenmannen op Wall Street. Ik kan het hem niet kwalijk nemen dat hij op de vlucht sloeg voor de pijnlijke stilte in ons huis, met enkel de appelbomen als stille getuigen van hoe ik als vader en echtgenoot tekortschoot.

Het is vreemd om aan een duizelingwekkende snelheid het luchtruim te doorklieven en toch het gevoel te hebben dat de wereld stilstaat. Het is mijn eerste keer op een vliegtuig. Bij het opstijgen balde de opgebouwde angst zich als een vuist samen in mijn binnenste. Nu de tijd lijkt stil te staan en ik niet langer het gevoel heb dat ik de dood tegemoet vlieg, sluit ik even mijn ogen en reis terug naar de strenge winter van 2005. De februariwind raasde toen als een virus over het land en luidde een periode van rampspoed in. Het was een ijskoude winter die onder mijn huid kroop en mij nooit meer losliet. Matteo en ik warmden onze bevroren vingers onder onze oksels. Na het werk, wanneer de avond als een sluier over de boomgaard viel, kropen we bij de kachel om onze voeten te ontdooien. We snoeiden van zonsopgang tot zonsondergang. Drie keer in de week bezocht ik samen met mijn toen veertienjarige zoon mijn vrouw Liesbeth in de psychiatrische instelling waar ze op bevel van haar psychiater was opgenomen. We zaten in de steriel ogende ontvangstkamer van de instelling. Lucas vertelde over school, soms bracht hij een tekening mee voor zijn moeder. Ik keek naar mijn zoon, zijn creatieve geest had hij van Liesbeth geërfd. Hij had ook haar ogen, donker als de nacht en altijd in beweging. De dansende lichtjes in Liesbeths ogen waren al een tijdje verdwenen, ze vertelden me geen verhalen meer. Voor mijn ogen zag ik hoe Liesbeth verdronk in een vijver van donkere gedachten. Ik had onvoldoende kracht om haar op het droge te houden.

In het gangpad verschijnt een stewardess die een karretje voor zich uitduwt. Haar luide stem en helderblauwe, transparante ogen brengen me terug naar 2020.
‘Wenst u iets te drinken meneer?’
‘Een whisky graag. On the rocks.’
Ik kijk naar de smalle handen van de jonge vrouw, ze voeren de vereiste handelingen snel en zorgvuldig uit. In een mum van tijd staat de whisky voor mijn neus. Ik neem een voorzichtige slok en voel hoe een warme straal via mijn slokdarm tot in mijn borstkas daalt. Het is niet mijn gewoonte om op dit uur van de dag in de drank te vliegen. Maar nu ik nog een uur of vier in de lucht hang en toch nergens naartoe kan, lijkt het me wel aanvaardbaar mijn toevlucht te zoeken tot deze godendrank. Ik haal een map uit mijn rugzak onder mijn stoel. Het zijn artikels uit kranten en tijdschriften over Lucas. Mijn moeder, die na de dood van Liesbeth bij ons kwam inwonen en nu nog altijd als een prinses over de keuken en het huishouden heerst, had ze zorgvuldig uitgeknipt en voor me bijgehouden. Het duurde lang voor ik de moed vond om de map open te slaan. Het eerste artikel dateert van vijf jaar geleden. Lucas staart me aan met zijn diepe blik waarachter een rijke innerlijke wereld schuilgaat die ik nooit heb proberen te begrijpen. Mijn wereld is niet veel groter dan de boomgaard. Bij mijn terugkomst in België zal de winter langzaam wegglijden in de lente. De bijen zullen komen en vrolijk zoemen. Ze zullen net als anders onmisbaar zijn bij de bestuiving. En de bomen, die zullen hun roze en witte jurken showen, trots als tienermeisjes in de fleur van hun leven.   

Liesbeth overleefde de lente, ze wachtte op de ongeduldige zomer om te sterven. Ik kreeg telefoon van de instelling. Ze was weggelopen. Enkele uren later zag een man hoe ze van een brug sprong, ze zonk weg op de bodem van de rivier. De hulpdiensten kwamen te laat om ons gezin bijeen te houden. Die avond lagen Matteo en ik op onze rug in het gras. Rondom ons groeiden de eerste kleine appeltjes aan de bomen. Elke week zouden ze groter worden, meer kleur krijgen, als blozende wangen in het avondlicht. We zwegen en staarden naar de wolken in de lucht. Ik zag een witte poedel die net als ons op zijn rug lag, hij spartelde met zijn pootjes in de lucht, alsof hij de zon wou vangen. Die avond vertelde ik Lucas over de dood van zijn moeder. Ik hield het kort, zakelijk bijna, want ik mocht niet breken voor de ogen van mijn zoon. Hij brak in mijn plaats en wendde zich voorgoed van me af. Hij trok zicht terug in zijn kamer. Op een dag, toen Lucas naar school was, ging ik zijn heiligdom binnen. De muren waren behangen met tekeningen, schilderijen en collages, er hingen ook enkele portretten van zijn moeder tussen. Hij had haar melancholische blik perfect weten te vangen. Maar er waren ook kunstwerken die me erg verontrustten. Hij leek gefascineerd door de dood. Ik zag een schilderij van een naakte vrouw op een doodskist en een tekening van een man die aan een brug hing als Jezus aan het kruis. Geschrokken vluchtte ik naar de gang. Ik vroeg mijn moeder om eens met Lucas te praten en ging pas enkele weken geleden voor het eerst in bijna vijftien jaar zijn kamer weer binnen. Op de muren waren al de sporen van dood en verderf verdwenen. Urenlang lag ik op het smalle bed te staren naar lege muren met de brief van mijn verloren zoon in mijn handen. Ik las hem een paar keer opnieuw. Tranen rolden als regendruppels over mijn wangen. Voor het eerst in jaren hield ik ze niet tegen.

We naderen het vasteland. De neus van het vliegtuig wijst naar beneden. Ik zet mij schrap, nu kan het alsnog mislopen. Maar het loopt niet mis, de landing verloopt vlot. In JFK Airport wemelen de passagiers als mieren door het reusachtige gebouw waar ik even moet wachten op mijn koffer. Rondom mij scrollen de reizigers gretig over het scherm van hun smartphone. Ik grijp naar mijn ouderwetse gsm en schakel de vliegtuigstand uit. Een bericht van Lucas. Hij kan me niet komen ophalen aan de luchthaven omdat er een belangrijke vergadering is tussengekomen. Hij raadt me aan een taxi te nemen naar het appartement waar zijn vriendin me zal opwachten. Ik grijp mijn koffer van de bagageband en volg het bordje ‘exit’, meegezogen door de mensenstroom stap ik door het eindeloze gebouw. Dan ben ik eindelijk buiten, ik snuif de frisse melkwitte winterlucht op. Ook in New York is het koud, maar ik denk er niet aan om meteen een taxi in te duiken. Een kwartier lang blijf ik ter plaatse trappelen, tot ik koud genoeg heb om in een willekeurige gele taxi te kruipen en de stad van mijn zoon tegemoet te komen. 

Elke vader droomt ervan zijn zoon in zijn voetsporen te zien treden. Ook ik hoopte lang dat Lucas in de zaak zou stappen. In de herfst, de drukste periode van het jaar, hielp hij ons altijd met de oogst. Samen met een tiental tijdelijke medewerkers plukte hij de appels met de hand en borg ze op in houten kisten. Maar Lucas zag geen toekomst in de fruitteelt, hij koos zijn eigen weg. Toen hij achttien werd verliet hij de boerderij om zijn droom na te jagen. Hij zou fotografie studeren in de hoofdstad en er een studio delen met een vriend. Ik herinner me zijn vertrek alsof het gisteren was. Met zijn veel te grote rugzak over zijn ranke schouders liep hij over het erf.
‘Lucas, wacht!’ riep ik.
Ik stak hem een enveloppe met een mooie som geld toe. Er zat een foto bij van ons gezin tijdens een zeldzame gezinsuitstap naar de Ardennen. Lucas was toen acht. Liesbeth lachte haar tanden bloot. Het was één van de weinige foto’s in mijn bezit waarop we alle drie stonden. Aarzelend nam hij de enveloppe aan. Hij keek naar mij alsof hij nog iets wou vertellen, maar op dat moment kwam zijn oma de keuken uitgehold met een stuk appeltaart.
‘Voor op de trein, jongen,’ zei ze en ze nam hem in haar armen.
‘Veel succes Lucas,’ zei ik met onvaste stem.
We schudden elkaar de hand en dat was het. Matteo riep me, hij had me nodig, de boomgaard had me nodig.

De taxichauffeur is een jonge zwarte man met vlechtjes in zijn haar. Zijn grote, stevige handen omklemmen het stuur. Gescheiden door plexiglas kijken we elk op onze manier naar de drukke straten die voorbijglijden. Ik kijk door het raampje van de taxi en probeer de stad te lezen. Door het drukke verkeer vorderen we langzaam. De indrukken malen als een molen door mijn hoofd. Hoe zou ik ooit kunnen aarden in deze drukke stad? De chauffeur zet me keurig af aan het appartement van mijn zoon. Mijn vinger zweeft trillend over de deurbel, het duurt even voor ik mezelf ertoe kan bewegen te duwen. Ik hoor de stem van een jonge Amerikaanse vrouw, het is Monica, de vriendin van Lucas. Ze laat me binnen en omhelst me alsof ze me al jaren kent. Ze laat me plaatsnemen in een reusachtige zetel. Haar woorden dringen niet echt tot me door. Het appartement ligt op de zevende verdieping en is groter dan ik had verwacht. Het grote raam kijkt uit op de skyline van Manhattan. Aan de muren hangen foto’s en schilderijen. Ik veronderstel dat ze van Lucas zijn, maar dat ben ik niet zeker. Monica komt terug met twee kopjes koffie. We kijken elkaar aan. De woorden stromen uit haar mond als honing. Mijn blik wordt gezogen naar de bolling van haar buik. Ik voel me duizelig, hoor enkel het woord ‘surprise’ en dan een sleutel in het sleutelgat.

© Ine Moreels

Ik ben er niet | Lize Spit

Waardering: 4.5 uit 5.

Lize Spit (1988) groeide op in de Belgische Kempen en woont sinds 2005 in Brussel. Ze behaalde een Master Scenario aan het RITS en debuteerde in 2016 met Het smelt bij uitgeverij Das Mag. Het boek werd een heuse bestseller en ze won er De Bronzen Uil voor beste Nederlandstalige debuut mee. De succesroman wordt binnenkort ook verfilmd. In 2020 verscheen haar langverwachte tweede, Ik ben er niet.

Puzzelstukjes

Leo is een jonge vrouw die met haar vriend Simon in Brussel woont. Ze leerden elkaar kennen aan de filmschool. Simon is een getalenteerd grafisch vormgever, Leo werkt in zwangerschapswinkel Buik&Boek. Simon en Leo voelen zich verbonden door een moeilijke jeugd en het verlies van hun moeder. Ze hebben weinig vrienden, hun wereld is erg klein. Enkel met Leo’s collega Lotte en Simons collega Coen, die samen een koppel vormen, bouwen ze een vriendschapsband uit.

“Twee puzzelstukjes in een gloednieuwe doos vol losse stukken die op raadselachtige wijze vanzelf al in elkaar waren vastgeklikt, zo had ik ooit aan Lotte het begin van mijn relatie met Simon beschreven.”

Simon Sproud

De relatie van Simon en Leo komt onder druk te staan nadat Simon na een avondje stappen thuiskomt met een zelfontworpen, symbolische tattoo op zijn oor. In zijn jonge jaren werd hij immers gepest vanwege zijn flaporen. Hij beslist zijn baan bij reclamebureau Think Out Loud op te geven en al zijn spaargeld te investeren in zijn eigen bedrijfje. Onder de naam Simon Sproud gaat hij tattoos ontwerpen waarmee hij mensen wil helpen om persoonlijke trauma’s te verwerken. Leo ziet Simon voor haar ogen veranderen en alle greep op de realiteit verliezen.

“Jaren waren Simon en ik al samen in het kleine huis, we waren in elkaar verstrengeld, een verstrengeling die mij gered had – een touw dat eenmaal gevlochten is kan een schip aan de kade houden – en als ik die strengen nu uitrafelde, waren we beiden met een paar kleine rukjes te breken.”

Bipolariteit

Simon zakt steeds dieper weg in zijn enge, paranoïde leefwereld en sleurt ook Leo hierin mee. Hij heeft een bipolaire stoornis en belandt uiteindelijk in de psychiatrie. Ik ben er niet geeft je als lezer inzicht in bipolariteit en in de werking van de psychiatrie. Lize Spit neemt de tijd om haar verhaal te vertellen en als lezer krijg je ook de tijd om helemaal in het verhaal te duiken en je in te leven in de personages. Het boek is volledig geschreven vanuit het standpunt van Leo. De manier waarop de auteur de bipolaire stoornis van Simon én de lijdensweg van Leo beschrijft is gewoonweg subliem. Ik ben er niet is een harde en confronterende roman, opgebouwd als een thriller, met veel oog voor detail en ruimte voor nuance.

“Hoop is de lucht die je door de feiten heen klopt om ze iets lichter en draaglijker te maken, zodat je kunt blijven ademen, maar het is precies wat straks allemaal kan inzakken.”

Moeilijke tweede

Met deze meeslepende psychologische roman bewijst Lize Spit eens te meer dat ze een uitstekend auteur is. Ze heeft een aangename, toegankelijke schrijfstijl waardoor het boek vlot wegleest. Daarnaast weet ze perfect hoe je de spanning opbouwt en grijpt ze terug naar de trucjes die ze ook in Het smelt toepaste. Ze speelt met het concept ‘tijd’ en maakt net als in haar debuut gretig gebruik van flashbacks en flashforwards. Ik ben er niet is een boek dat aan je ribben blijft kleven. Met deze moeilijke tweede overtrof Lize Spit wat mij betreft haar debuut. Het is duidelijk dat ze haar eigen weg gevonden heeft in de literatuur. Ik hoop dat ze nog heel veel boeken schrijft.

“Geluk was net als de zon zo ontworpen dat je er nooit recht in kon kijken.”

2020 – Das Mag – 570 blz.

De leukste plekjes van Gent

Gent is een levendige, eigenzinnige en veelzijdige stad met tal van leuke plekjes die het ontdekken waard zijn. Gent biedt oneindig veel mogelijkheden om een weekendje weg in te vullen. Ontdek de boeiende geschiedenis van de Arteveldestad, wandel door het autovrije stadscentrum, proef van het rijke culturele aanbod en maak kennis met de vele uitstekende drank- en eetgelegenheden. The Cactus Lounge zoomt in op enkele unieke plekjes in Gent die je zeker niet mag missen.

Patershol

Patershol is een oude, middeleeuwse wijk in het centrum van Gent. In de smalle, pittoreske straatjes met kasseien kan je heerlijk verdwalen. In deze gezellige volkswijk vind je trouwens ook heel wat knusse bars en restaurantjes. Een wandeling door Patershol is perfect combineerbaar met een bezoek aan het vlakbij gelegen Gravensteen of de Kunsthal in het Caermersklooster.

Patershol

Huis van Alijn

Huis van Alijn, ook in de wijk Patershol, verzamelt, onderzoekt en deelt herinneringen over ons dagelijks leven. In dit originele museum maak je een tijdreis door de twintigste eeuw met behulp van oude objecten, foto’s of filmfragmenten. De focus ligt op dagdagelijkse rituelen, tradities en gebruiken. Ook voor kinderen is dit een aanrader. Er zijn vaak interessante tijdelijke tentoonstellingen naast de vaste collectie. En in virusvrije tijden is het fijn om even te verpozen in het museumcafé of de charmante binnentuin.

Huis van Alijn

S.M.A.K.

Het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst bevindt zich op het Jan Hoetplein in het Citadelpark. Vanaf station Gent-Sint-Pieters wandel je er in 10 minuten naartoe. De nadruk ligt op moderne en hedendaagse kunst, met werken van internationale kunstenaars en Belgische toppers als Wim Delvoye, Jan Fabre, Luc Tuymans of Panamarenko. Het S.M.A.K. pakte in het verleden al uit met spraakmakende tentoonstellingen en gaat steeds op zoek naar verrassende en vernieuwende concepten.

S.M.A.K.

Kunstencentrum Vooruit

De Vooruit is een begrip in Gent. Hier ben je welkom voor festivals, fuiven, concerten, performances, theatervoorstellingen en debat- en literatuuravonden. De Vooruit staat garant voor een eigenzinnig en breed, kwaliteitsvol aanbod. In het prachtige Vooruit Café geniet je van een hapje en een drankje in een aangenaam kader. Bij mooi weer is het kleurrijke Vooruit Terras een leuke tip.

Vooruit Terras

Street Art

Gent is het mekka voor straatkunstenaars en liefhebbers van street art. Ontdek de tofste werken via het straatkunstenfestival Sorry, Not Sorry. Download de kaart en wandel of fiets langs de indrukwekkende murals. Wandel ook zeker eens door de Werregarenstraat, aka het Graffitistraatje, een smal steegje waar artiesten zich naar hartenlust kunnen uitleven met hun spuitbus.

Werregarenstraat

Boekenwinkels

Paard van Troje profileert zich als een “offline boekenwinkel, gerund door levende boeken-mensen in plaats van algoritmen”. Je vindt de boekenwinkel mét bar terug op de Kouter. Het personeel is zeer behulpzaam en zet je graag op weg naar het geschikte boek. Atlas & Zanzibar is een speciaalzaak voor reisgidsen en kan natuurlijk niet ontbreken op een website waar reizen en literatuur centraal staan. Ook voor kaarten en atlassen ben je er aan het juiste adres. Voor een origineel geschenk kan je terecht in Bookz & Booze. Geef je favoriete knuffelcontact een boek in combinatie met een bijhorend flesje drank cadeau. De zaakvoerder kiest voor een persoonlijke aanpak waarbij hij ernaar streeft om een pakket samen te stellen dat past bij de persoon voor wie het bestemd is.

Paard van Troje

Food & Drinks

Levensgenieters zijn aan zet in deze stad. Er zijn tal van gezellige restaurants en cafés. Een selectie maken is hard, maar deze vijf toppers springen er voor mij toch bovenuit.

  • Liefhebbers van de Italiaanse keuken kunnen blindelings vertrouwen op Ristorante Firenze. Laat je verwennen door de Italiaanse gastvrijheid en de lekkere gerechten op de uitgebreide menukaart zoals pizza, pasta en andere Italiaanse klassiekers. Ook de desserts zijn verrukkelijk.
  • Op de Korenmarkt, in hartje Gent, proef je in restaurant Du Progres overheerlijke Belgische en lokale klassiekers waaronder stoverij met varkenswangetjes, Westmalle en Tierentynmosterd of Gentse waterzooi.
  • Voor een lekkere, eenvoudige lunch is De Parkiet, langs De Kraanlei, een aanrader. Je eet er een belegde boterham, al dan niet met soep, een quiche of ovenschotel. Het uitzicht op het water krijg je er gratis bij.
  • Le Bal Infernal in de Kammerstraat is een “used book café”. Relaxte sfeer en fijne drankjes troef in deze must visit voor boekenliefhebbers.
  • In Hot Club de Gand, gelegen in een verdoken smal straatje, geniet je van een drankje onder het genot van (live) jazz. Ga er zeker eens langs als het terug mag. De sfeer is werkelijk uniek.
Du Progres

Gent Praktisch

  • Gent heeft twee treinstations (Gent-Sint-Pieters en Gent-Dampoort) en is vlot bereikbaar met de trein.
  • Gent verken je best te voet. De tram en de bus staan paraat om je naar alle uithoeken van de stad te brengen. In het weekend rijden de bussen en trams ook ’s nachts. Handig voor de nachtbrakers.
  • Visit Gent is een uitmuntende website met heel veel informatie over deze prachtstad. Ze hebben ook een infokantoor op het Veerleplein, in de Gentse binnenstad.
Gravensteen

Het moois dat we delen | Ish Ait Hamou

Waardering: 4 uit 5.

Ish Ait Hamou (1987) is bij het grote publiek vooral bekend als danser, choreograaf en jurylid van So You Think You Can Dance. Sinds 2017 is hij stadsambassadeur van Vilvoorde. Wat minder mensen weten is dat hij ook al enkele romans schreef. Hij debuteerde in 2014 met Hard hart. In 2019 verscheen zijn vierde roman Het moois dat we delen.

Soumia

In dit boek maak je kennis met Soumia en Luc, ze wonen in elkaars buurt maar kennen elkaar niet. Ze vertellen om beurt hun levensverhaal. Eerst is Soumia aan het woord, ze probeert na een gevangenisstraf haar leven opnieuw op te pikken. Dat is niet zo eenvoudig. Met vallen en opstaan tracht ze het vertrouwen van haar vader en broertje terug te winnen. Soumia heeft het moeilijk om haar plek in de maatschappij terug te vinden en worstelt met gevoelens van schuld en schaamte.

“We kunnen wel geloven dat we Belg zijn, maar het zal altijd een kruising zijn tussen wie we willen zijn en wat anderen ons toelaten te zijn.”

Luc

Luc is een bejaarde Vlaamse man die rouwt om zijn overleden vrouw Maria. Hij is erg eenzaam en hulpbehoevend. Hij ziet met lede ogen toe hoe zijn wijk de laatste jaren is veranderd, hoe steeds meer migranten zich in de wijk zijn komen vestigen. Ooit was hij de sterspeler van het voetbalteam, nu gaat hij samen met zijn schoonbroer Albert naar de wedstrijden kijken. Rond het voetbalveld en in de kantine uiten ze hun frustraties over de snel veranderende samenleving. De auteur beschrijft op prachtige wijze het verdriet van Luc en de liefde voor zijn overleden vrouw.

“Ik had moeten letten op wat ik zei over alles en iedereen, zodat ik met mijn woorden niet doodtrapte waar zij van hield.”

Vooroordelen

Ish neemt de tijd om zijn verhaal op te bouwen. Hij gunt je een blik in twee totaal verschillende leefwerelden en doet dat mee veel geduld, begrip en empathie. Hij houdt je een spiegel voor en legt het mechanisme van vooroordelen op magistrale wijze bloot. Met veel zorg werkte hij zijn hoofd- en nevenpersonages uit. Hassan bijvoorbeeld, de lokale kruidenier, vind ik een heel mooi personage. Hij is degene die Soumia en Luc samenbrengt. Luc is zeer wantrouwig, maar als hij Soumia beter leert kennen moet hij tot zijn eigen verbazing zijn vooroordelen loslaten. Tot het verleden weer komt opdraven en het tot een hartverscheurende ontknoping komt.

“Ik heb me vaak afgevraagd waarom de persoonlijke keuzes van een ander je soms zo erg kunnen storen. Is het omdat het stoort dat de ander niet op jou lijkt? Dat de ander je niet bevestigt in je eigen gelijk?”

Meeslepend verhaal

De auteur vertelt zijn verhaal in sobere, heldere zinnen. Hij is geen taalvirtuoos, wel een uitstekende observator en verteller. Hij schreef een meeslepend, vlot lezend verhaal waar je continu heen en weer wordt geslingerd tussen gevoelens van angst, schaamte, toenadering, verdriet en hoop. Het is een boek met een boodschap, een genuanceerd boek dat je aan het denken zet. Ik kan het iedereen alleen maar aanraden.

“Heel soms komen twee verwoeste wegen samen op een hoopvol kruispunt.”

2019 – Manteau – 270 blz.

Lissabon | Tips voor een zonnige citytrip

Lissabon, gebouwd op zeven heuvels, is een verrassende stad, met interessante bezienswaardigheden en mooie vergezichten. De stad bestaat uit verschillende wijken met elk hun eigen specifieke karakter. Lissabon is ook een paradijs voor foodies, je kan er ongelofelijk lekker eten aan democratische prijzen. En als je even wil ontsnappen aan de drukte van de stad, Sintra en de Costa de Lisboa liggen vlakbij.

Praça do Comércio

Tram 28

Een ritje met de iconische tram 28 is een leuke manier om Lissabon en haar vele bezienswaardigheden te ontdekken. Opstappen doe je op Praça Martim Moniz. Deze attractie is supertoeristisch. Er staan vaak lange wachtrijen en het is uitkijken voor zakkenrollers, maar het is wel een hele belevenis. De oude gele tram slingert zich aan een behoorlijk snel tempo door de smalle, steile straatjes. Je kan uitstappen wanneer je wil aan één van de vele haltes en vandaar te voet verder gaan. Een ticket koop je op de tram. Een andere optie is de Lisboa Card, hiermee reis je gratis met het openbaar vervoer, bezoek je gratis verschillende musea en monumenten én vermijd je lange wachtrijen.

Tram 28

Bairro Alto

Eén van de gezelligste wijken van Lissabon is zonder twijfel Bairro Alto. Het is een erg levendige wijk met trendy winkeltjes en veel bars en restaurants. In Lissabon zijn er verschillende ‘miradouros’ (uitzichtpunten). Zo is er in Bairro Alto de miradouro São Pedro de Alcântara. Vanop dit punt heb je een prachtig zicht op de benedenstad, de Taag en Castelo de São Jorge. Geniet van het uitzicht vanop een bankje in het park of probeer een tafeltje te bemachtigen in de openluchtbar. Dit uitzichtpunt is gemakkelijk te voet te bereiken, als je de steile klim niet ziet zitten neem je best de Elevador da Glória.

Bairro Alto

Alfama

Deze historische wijk, de oudste van de stad, herbergt het authentieke Lissabon. In dit labyrint van smalle straatjes is de fado (het traditionele Portugese levenslied) geboren. Als je een restaurantbezoek wil combineren met live fadomuziek is dit the place to be (vooraf reserveren is wel aanbevolen). In Alfama zijn het Castelo de São Jorge, de Kathedraal en het Klooster van São Vicente de Fora de bekendste bezienswaardigheden. Elke dinsdag en zaterdag kan je koopjes doen op de vlooienmarkt Feira da Ladra (wat zoveel betekent als ‘dievenmarkt’, pas dus ook hier goed op je spullen). Naast heel wat rommel vind je er oude platen, boeken, kledij, schilderijen,…

São Vicente de Fora

Baixa en de Taag

Tussen de verschillende heuvels ligt de benedenstad van Lissabon: Baixa. Eén van de trekpleisters is het Praça do Comércio, een gigantisch plein dat uitkijkt op de Taag. Via de triomfboog (Arco do Triunfo da Rua Augusta) bereik je de bekendste winkelstraat van de stad, de Rua Augusta. Maak zeker tijd voor een gezellige wandeling langs de oevers van de Taag, of boek een boottochtje. Het imponerende Christusbeeld (Christo Rei) is 110 meter hoog, bevindt zich op de linkeroever en kijkt majestueus op de stad neer. De monumentale hangbrug ‘Ponte 25 de Abril’ is geïnspireerd op de Golden Gate Bridge in San Francisco.

Taag

Chiado

Chiado ligt tussen Baixa en Bairro Alto. Het is het culturele hart van Lissabon met haar vele boekenwinkels, theaters en alternatieve cafés. Chiado is de tofste wijk om te shoppen, je vindt er een aangename mix van moderne en klassieke winkels. In deze wijk moet je zeker eens een kijkje nemen in het Convento do Carmo, de ruïnes van een oud klooster. Het is een serene, mystieke plek waar je volop geniet van de stilte. Er is ook een museum met azulejos (keramieken siertegels), oude relikwieën en graftombes.

Convento do Carmo

Belém

Met de trein vanuit treinstation Cais do Sodré sta je in een mum van tijd in Belém, een buitenwijk van Lissabon (je kan ook de bus of tram nemen vanuit het centrum). Belém is in tegenstelling tot de stadswijken volledig vlak (ideaal om die vermoeide kuiten even tot rust te laten komen) en ligt aan de oevers van de Taag, wat op een warme zomerdag voor welgekomen verkoeling zorgt. Bekende attracties zijn het indrukwekkende klooster Mosteiro dos Jerónimos en de Torre de Belém. Deze toren diende vroeger als wachttoren om de monding van de Taag te bewaken. Het Museu Coleção Berardo is een prachtig museum voor hedendaagse kunst. De vaste collectie bevat werken van Picasso, Miró, Bacon, Dalí, Warhol, Pollock,… Ook liefhebbers van fotografie zullen dit museum zeker weten te smaken. De toegang is volledig gratis.

Torre de Belém

Sintra

Een daguitstap naar Sintra is een echte aanrader, met de trein sta je er in ongeveer 50 minuten. Sintra is een bijzondere, ietwat mysterieuze plek en is uitgeroepen tot UNESCO Werelderfgoed. Aan het treinstation van Sintra neem je best een bus of tuktuk om de belangrijkste monumenten te bezoeken. Die liggen veelal in de bergen en de wandeling ernaartoe is niet van de poes. Wij spraken een gids aan die ons de hele dag naar de interessantste plekken bracht. Het kost iets meer, maar ik vond de gids zeker een meerwaarde (vooraf een tour boeken met vertrek uit Lissabon is natuurlijk ook een optie). Het Nationaal Paleis van Sintra, in Moorse stijl, ligt in het historisch centrum van de stad. Het Quinta da Regaleira is een indrukwekkend kasteel met een magische tuin waar je urenlang verdwaalt tussen schattige torentjes, mysterieuze grotten en kletterende watervallen. Hoog in de bergen ligt Palácio Nacional da Pena, het bekendste en kleurrijkste kasteel van Sintra. Naast het kasteel ligt een nationaal park met heel wat exotische planten. Maak zeker een wandeling door dit park, je wordt beloond met een schitterend uitzicht op het kasteel.

Palácio Nacional da Pena

Culinair Lissabon

’s Avonds zochten we vooral de wijk Bairro Alto op. Er zijn veel goede en betaalbare restaurants in deze buurt. Twee springen er wat mij betreft bovenuit. Pharmacia deelt een pand met het Apotheekmuseum en heeft een zeer origineel interieur. Bij mooi weer is het aangenaam eten in de tuin met zicht op de Miradouro de Santa Catarina. Het concept van Pharmacia is simpel: Portugese tapasgerechten (to share), op originele wijze gepresenteerd, met telkens een link naar de apotheeksector. Een andere aanrader is The Decadente. Dit restaurant ligt wat hoger, in de buurt van miradouro São Pedro de Alcântara en biedt een uitstekende prijs-kwaliteit. Reserveer op voorhand een tafeltje op de gezellige patio en bestel zeker eens de vissoep. In de hippe wijk Cais do Sodré ligt Time Out Market, een overdekte markt met verschillende bars, restaurants en winkels met verse en lokale producten.

Time Out Market

Overnachten

Wij sliepen in het Sunset Destination Hostel vlakbij de uitgangsbuurt Cais do Sodré aan de Taag. In de hostel, die vooral een jong publiek aantrekt, slaap je in eenvoudige kamers of gemeenschappelijk slaapzalen. Het is er soms wat lawaaierig, maar je kan er wel lekker en uitgebreid ontbijten en er heerst een relaxte sfeer. Blikvanger van de hostel is het dakterras met zwembad(je), cocktailbar en uitzicht op de Taag. Er zijn heel wat (goedkope) logies in Lissabon. Het is een vrij compacte stad, de belangrijkste trekpleisters liggen op wandelafstand van elkaar en het openbaar vervoer is goed georganiseerd. Het maakt dus niet zoveel uit waar je logeert, je zal waarschijnlijk toch niet veel tijd op je kamer doorbrengen.

Sunset Destination Hostel

Ook naar Lissabon?

  • Op weheartlisbon vind je de beste tips voor Lissabon en omgeving. Het is een uitstekende website met leuke tips van locals en alle info die je nodig hebt om er een geslaagde citytrip van te maken.
  • De reisgidsen van Lonely Planet (in het Engels) zijn erg praktisch van aard en staan boordevol waardevolle informatie.
  • Lissabon is gedurende het hele jaar een leuke bestemming. De ligging vlakbij de Atlantische Oceaan zorgt ervoor dat de temperaturen in de zomer niet al te hoog oplopen. De winters kennen milde temperaturen, maar dan valt er wel wat meer neerslag.

Meisje, vrouw, anders | Bernardine Evaristo

Waardering: 4 uit 5.

De Britse auteur Bernardine Evaristo (1959) woont in Londen en schreef al verschillende romans, essays, kortverhalen en theaterstukken. In 2019 won ze de Booker Prize voor Meisje, vrouw, anders. Ze deelde de prestigieuze prijs met Margaret Atwood (De testamenten). Dit is het eerste boek dat ik in 2021 uitlas, en ik kan het met geen enkel ander boek vergelijken. Deze roman is werkelijk uniek qua vorm en inhoud.

Verbondenheid

In Meisje, vrouw, anders volg je twaalf gekleurde personages die allemaal op zoek zijn naar iets: liefde, succes, begrip, een plek in de samenleving, antwoorden op onopgeloste vragen uit het verleden,… De verhalen van de sterk uitgewerkte personages worden verdeeld over vier hoofdstukken. In elk hoofdstuk komen drie bijzondere vrouwen aan bod die nauw met elkaar verbonden zijn, bijvoorbeeld door een familie- of vriendschapsband. Gaandeweg ontdek je echter ook verbanden tussen de personages over de hoofdstukken heen. Evaristo slaagt erin om hen op ingenieuze wijze samen te brengen en toont zo aan hoe we door talloze onzichtbare draadjes met elkaar verbonden zijn in een verdeelde wereld.

Experimentele schrijfstijl

De auteur laat in haar roman hoofdletters en interpunctie achterwege. Het went snel en draagt bij tot haar flitsende schrijfstijl. Evaristo goochelt met woorden, schrijft fantastische dialogen en creëert levensechte personages. Als lezer reis je mee in het hoofd van de vrouwen, verdwaal je in een continue stroom van ideeën, observaties, herinneringen en dromen. Je zou dit een feministisch boek kunnen noemen, maar het is zoveel meer dan dat. In Meisje, vrouw, anders komen tal van actuele thema’s en taboes aan bod (racisme, genderidentiteit, seksueel en huiselijk geweld, overspel, armoede en sociale ongelijkheid,…).

“mijn moeder had een baan van acht uur per dag, voedde vier kinderen op, bestierde het huishouden, zorgde dat elke avond het eten voor de patriarch op tafel stond en dat zijn overhemden ’s ochtends gestreken waren
ondertussen was hij de hort op om de wereld te redden
zijn enige huishoudelijke taak was vlees halen bij de slager voor de zondagslunch – als een moderne stadse versie van de jager-verzamelaar

Diversiteit en gelijkheid

De twaalf vrouwen zijn erg divers, ze variëren in leeftijd en bekleden verschillende posities op de sociale ladder. Het enige wat ze gemeen hebben is dat ze gekleurd zijn en vaak Afrikaanse roots hebben. De centrale figuur in het boek is Amma, een theaterregisseur van een jaar of vijftig. Je leert haar kennen op de avond dat haar toneelstuk in première gaat in het Londense National Theatre. Daarna maak je kennis met Amma’s dochter Yazz en haar vriendin/ ex-zakenpartner Dominique. Vervolgens passeren onder meer een geëngageerde lerares, een non-binaire socialmedia-influencer en een 93-jarige boerin. Nadat je de personages uitgebreid leert kennen in de eerste vier hoofdstukken, komen ze ongeveer allemaal samen in het vijfde hoofdstuk, dat zich afspeelt op de afterparty van Amma’s toneelstuk.

“tegenwoordig speelt ze vrijwillig mee in de kakofonie van Londens drukste station waar jaarlijks bijna honderdvijftig miljoen paar voeten doorheen denderen, het anonieme convergentiepunt van de forenzen die genetisch gezien voor 99,9 % identiek zijn aan elkaar, ongeacht hun visuele verpakking, ongeacht hun psychologische bedrading – vol knopen, kluwens, kortsluiting en met gevaar voor elektrocutie
allemaal even beheerst, gezicht in de plooi, alles onder controle, zo keurig aangepast dat ze zich op deze maandagochtend in het openbaar presenteren als verstandige leden van de samenleving en alle tragiek binnenhouden”

Unieke leeservaring

De rijkdom aan thema’s, de intelligente opbouw van het verhaal en de wervelende schrijfstijl maken van Meisje, vrouw, anders een unieke leeservaring. Het is een urgent boek dat je wakker schudt en niet meer loslaat. Hoewel Evaristo sommige passages gerust had mogen schrappen, vind ik dit toch een meer dan terechte winnaar van de Booker Prize.

2020 – Uitgeverij De Geus – 493 blz.

Weekend aan zee | De Panne

Zin in een weekend aan zee? Overweeg dan een verblijf in De Panne, een bestemming met heel wat troeven die je in elk seizoen kan ontdekken. Geniet van het extra brede strand of verken de vele natuurgebieden en het rijke architecturale erfgoed. Extra pluspunten zijn de ruime keuze aan kwalitatieve drank- en eetgelegenheden, de interessante bezienswaardigheden in de nabije omgeving en de vlotte bereikbaarheid met het openbaar vervoer.

Bezoekerscentrum Duinpanne

Het recent vernieuwd provinciaal bezoekerscentrum Duinpanne, prachtig gelegen in de Oosthoekduinen, is de ideale startplek voor een bezoek aan de meest westelijke plaats van België. Het bezoekerscentrum ligt op vijf minuten wandelen van de tramhaltes Moeder Lambic en De Panne Kerk. Je vindt er infobrochures en wandel- en fietskaarten om de streek verder te verkennen. In de bar met zonneterras en speelplein geniet je in een mooi kader van een streekbiertje, een biologische limonade of een hoeve-ijsje. De prijzen zijn erg democratisch. Je kan er ook het Noordzeeaquarium bezoeken of deelnemen aan verschillende activiteiten, zoals begeleide wandelingen of originele zoektochten.

Bezoekerscentrum Duinpanne

Wandelen in het bos en de duinen

In De Panne kan je uren wandelen in één van de vele mooie natuurgebieden. Natuurreservaat De Westhoek is het oudste natuurreservaat van de Belgische kust. Hier maak je pittige wandelingen in een indrukwekkend duinenlandschap dat flirt met de Franse grens. De Panne staat tevens garant voor een unieke combinatie van zee en bos. Het Calmeynbos sluit naadloos aan op de Oosthoekduinen en Natuurreservaat De Westhoek. In dit bijzondere bos met haar rijke fauna en flora kan je naast wandelen ook mountainbiken of paardrijden. De ideale plek als je op warme dagen even de schaduw wil opzoeken.

Natuurreservaat De Westhoek

Architecturaal erfgoed

Architect Albert Dumont en zijn zoon Alexis drukten eind 19de – begin 20ste eeuw hun stempel op De Panne met de aanleg van de Dumontwijk. Ze slaagden erin het natuurlijk duinreliëf te behouden. Wandel tussen de mooie villa’s en cottages in de rustige, groene dreven van de wijk. Vanop het uitkijkplatform in Duinpark Kykhill, waar de vissersvrouwen destijds op de uitkijk stonden om hun mannen te zien uitvaren, heb je een mooi zicht op de villa’s en omringende tuinen. Met de erfgoedwandelroute (4,3 km) ontdek je de mooiste architecturale pareltjes van deze interessante wijk.

Dumontwijk

Sint-Idesbald

Via het Artiestenpad en het Kerkepannebos, één van de oudste bosjes van de Belgische kust, bereik je Sint-Idesbald. Ook met de tram sta je er in een mum van tijd. Sint-Idesbald, in de volksmond Baaltje genoemd, ligt geprangd tussen De Panne en Koksijde. In het Paul Delvauxmuseum maak je kennis met de schilderijen en andere kunstwerken van de surrealistische, internationaal geroemde kunstenaar. Naast het museum ligt een fijne brasserie met terras en tuin. De ideale plek om te lunchen of een pannenkoek of wafel te eten.

Paul Delvaux Museum – Sint-Idesbald

Frankrijk

Zin in een uitstap naar het buitenland? Vanuit De Panne wandel je zo de grens over. Volg de vloedlijn tot in Bray-Dunes of wandel door de duinen naar het meest noordelijke punt van Frankrijk. Iets verderop ligt Leffrinkhoeke. Maak een wandeling door de duinen ten oosten van dit dorp en breng een bezoek aan de Batterij van Zuydcoote, een indrukwekkend kustfort gebouwd aan het einde van de negentiende eeuw en tijdens de Tweede Wereldoorlog een onderdeel van de Duitse Atlantik Wall. Als je vanuit de duinen afdaalt naar het strand zie je nog enkele restanten van Duitse bunkers.

Leffrinkhoeke

Gezellig tafelen

In De Panne vind je heel wat gezellige cafés en restaurants, zowel op de Zeedijk, op de Markt, als in de omliggende straten. Veel restaurants bieden tegenwoordig ook take away aan.

  • Petit Comité is een smalle bar met klein terras in de Veurnestraat waar je kan genieten van de heerlijkste cocktails en van een ruim aanbod aan tapas, zowel zoet als zout.
  • In Brasserie Kommilfoo, ook gelegen in de Veurnestraat, proef je verfijnde gerechten in het sfeervolle restaurant of in de tuin.
  • Zweer je bij een lekker diner met zicht op zee? Ga dan eens naar De Witte Berg. Naast het mooie uitzicht biedt dit restaurant ook een ruime keuze aan lekkere gerechten en een interessante wijnkaart.
  • Au filet de sole is een kleinschalig gastronomisch restaurant waar je geniet van seizoensgebonden producten. Kwaliteit gegarandeerd!
Au filet de sole

De Panne praktisch

  • De Panne is vlot bereikbaar met de trein. Het station ligt in deelgemeente Adinkerke, vlakbij pretpark Plopsaland. Aan het station vertrekt de kusttram naar het centrum, de kust en de naburige kustgemeenten.
  • Wandelen en fietsen in De Panne: op de website van Westtoer staan enkele mooie wandel- en fietsroutes. Routekaarten vind je in bezoekerscentrum Duinpanne of de toeristische dienst. Je kan ook zelf je wandel– of fietsroute uitstippelen met de handige knooppunten.
  • Neem eens een kijkje op de toeristische website van De Panne voor de leukste evenementen, overnachtingsmogelijkheden of praktische tips.
Zonsondergang De Panne